W miesiącu, w którym Apostolstwo Modlitwy w szczególny sposób odnawia poświęcenie się swojemu Panu i Bogu oraz oddaje Mu najwyższy hołd za miłość Jego Najświętszego Serca, przypada zakończenie Roku Kapłańskiego. Dlatego ogromnie cieszy nas fakt, że tak wiele osób praktykuje modlitwę i ofiarę w intencji kapłanów - umiłowanych przyjaciół Jezusa. On upatrzył ich sobie w swoim Boskim Sercu i obdarował w sposób niepojęty.

Znamienne jest to, że kiedy przyszła godzina Jezusa Chrystusa, w której On - oddając swe życie w ofierze - najpełniej objawił i potwierdził Miłość, którą jest Bóg. Wszystko to, co uczynił na oczach swoich wybranych, zamknął w znaku Eucharystii. Przez posługę kapłana Chrystus uobecnia w Eucharystii rzeczywistość swej godziny: buduje Kościół, skierowuje nas ku Matce Słowa Wcielonego, z której wziął Ciało, abyśmy wraz z Nią uwielbiali Krzyż, znak miłości, męstwa, pomocy, braterstwa i drogi do zmartwychwstania.

Nieoceniona jest zatem dla nas rola kapłana. Przez niego Jezus wciąż dociera do głębi ludzkiego wnętrza opanowanego przez grzech i oczyszcza go, aby wszystko to, co jest darem, nie było przedmiotem nadużycia. Jezus chroni człowieka od bezdroży, manowców fałszywej wolności, w którą tak łatwo dziś wciąga go lepki świat. Tylko Jezus może zaspokoić najgłębsze pragnienia serca człowieka i obdarować go prawdziwą wolnością, tylko On jest drogą, prawdą i życiem.

Niech słowa papieży Jana Pawła II i Benedykta XVI, wspomagające kapłanów w przeżywaniu ich daru i zadania - bycia na wzór Serca Jezusa, wzmogą naszą hojność w wyrażaniu Bogu wdzięczności za dar kapłaństwa.