Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata
Ewangelia: Mt 25, 35-43
W ostatnią niedzielę roku liturgicznego Ewangelia mówi o Synu Człowieczym, przychodzącym w chwale i o zgromadzonych przed Nim narodach.
To Pasterz, który już nie gromadzi owiec-ludzi w jednej owczarni, lecz je rozdziela na dwie części. Jedną dla owiec, drugą dla kozłów. Król-Sędzia po przekroczeniu przez nas wieczności wyda wyrok!
W kończącym się roku liturgicznym uświadamiamy sobie, że nasza miłość do Chrystusa jest uwarunkowana czynną miłością do tych, z którymi się spotykaliśmy w życiu. Jeśli chcemy wiedzieć, czy kochamy Boga, to mogą nam o tym powiedzieć nasi bliźni. Oni bowiem naszą miłość do Niego odczuwają na sobie. Boga miłujemy najpełniej przez miłość do ludzi, także tych bardzo trudnych i grzesznych. Kto mówi, że Boga miłuje, a nienawidzi człowieka, jest kłamcą – mówi św. Jan Apostoł.
Co zrobiliśmy, aby bliźnich odnaleźć, pokochać, pocieszyć i im pomóc? Czy broniliśmy ludzi, gdy ktoś krzywdził ich w jakikolwiek sposób, bez względu na to, czy byli to nasi przyjaciele, czy nieprzyjaciele? Jak czują się ludzie w naszej obecności? Warto zapamiętać, że nasze czyny są jakby naczyniami, a miłość jest ich zawartością, która im nadaje nadprzyrodzoną wartość. Ważne jest, ile w naszą posługę włożymy miłości. Zwykle jest tak, że skromniejsze czyny, mniej rzucające się w oczy, bywają bogatsze w miłość.
Najlepiej jest i będzie dla nas, gdy to wszystko, co życie przynosi, napełniamy po brzegi miłością, bo w życiu chodzi o miłość. Zamyślmy się głębiej nad znaczeniem i jakością naszej posługi bratniej miłości. Bóg jest Miłością i jest wszechmogący, a to znaczy, że nie może przestać kochać. Jego Królestwem jest Kościół, czyli my z konstytucją Ośmiu błogosławieństw.
Pamiętajmy też dzisiaj w modlitwie o liturgicznej służbie ołtarza i o członkach Apostolstwa Modlitwy w ich patronalne święto.
