Rozpoczął się Rok Jubileuszowy 2025, ogłoszony przez papieża Franciszka pod hasłem Pielgrzymi nadziei. W tym czasie szczególnej łaski zalecono pielgrzymowanie indywidualne lub grupowe do miejsc jubileuszowych, celem nawiązania bliższej relacji z Bogiem i z ludźmi, a także dla uzyskania odpustów nadanych przez Kościół w Roku Świętym.
W Archidiecezji Krakowskiej również zostały wyznaczone Kościoły Jubileuszowe, w których można uzyskać odpust, za ich nawiedzenie i modlitwę w tych miejscach.
W rozpoczynającym się Roku Świętym na jednym ze spotkań modlitewnych Apostolstwa Modlitwy w Tyńcu zrodziło się gorące pragnienie nawiedzania Kościołów Jubileuszowych w naszej Archidiecezji. Natychmiastowa akceptacja tego pomysłu przez Ojca Proboszcza oraz uczestników spotkania spowodowała podjęcie tej ważnej decyzji i trudu odpowiednich przygotowań do wyjazdów pielgrzymkowych.
Tak więc 5 kwietnia 2025 r. z modlitwą i śpiewem, przytuleni do Najświętszego Serca Pana Jezusa i pod opieką naszej Matki Najświętszej wyruszyliśmy do Bazyliki Krzyża Świętego w Krakowie – Mogile oraz do Kościoła Matki Bożej Królowej Polski, zwanego „Arką Pana” w Bieńczycach. W Mogile czekała na nas siostra zakonna, która wprowadziła nas do klasztornego ogrodu, gdzie odprawiliśmy Drogę Krzyżową. Potem przeszliśmy do kaplicy, gdzie siostra przedstawiła historię bazyliki i świętego Krzyża. Następnie uczestniczyliśmy w Eucharystii, którą sprawował o. Artur, opiekun Apostolstwa Modlitwy. Po Mszy św. nawiedziliśmy „Arkę Pana”. Ze względu na posługę chorym ks. Proboszcz nie mógł się z nami spotkać, ale pani, która oprowadzała zagranicznych gości, zapoznała nas z historią tego kościoła, uwzględniając szczególnie aspekt patriotyczny dotyczący jego budowy. „Arka Pana” powstawała w bardzo niesprzyjających warunkach i stała się symbolem ocalenia przed zalewem niewiary i zaprogramowanej ateizacji w mieście, które miało być bez Boga.
17 maja – drugi etap naszego pielgrzymowania – nawiedziliśmy sanktuarium Maryjne w Płokach, Jezusa Cierpiącego „Ecce Homo” w Alwerni oraz Matki Bożej Szkaplerznej w Czernej. W Płokach, po bardzo serdecznym powitaniu przez ks. Proboszcza, który przedstawił nam historię Kościoła ze szczególnym uwzględnieniem męczeńskiej śmierci błogosławionego ks. Michała Rapacza, uczestniczyliśmy w Eucharystii, którą celebrował nasz o. Proboszcz Stanisław Kyc.
W Sanktuarium „Ecce Homo” w Alwerni, po wysłuchaniu historii kościoła przeszliśmy do kaplicy Cudownego Obrazu. Tam odmówiliśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego, pomodliliśmy się wspólnie spontanicznie i indywidualnie w ciszy, a potem wyszliśmy na zewnątrz, aby odprawić Drogę Krzyżową. Mocno spóźnieni jechaliśmy do Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej w Czernej. Zaczęliśmy od obiadu, ku lekkiemu niezadowoleniu gospodarza miejsca. Po posiłku Ojciec Bernardyn opowiedział nam o sanktuarium. Następnie naszą modlitwą przed Cudownym obrazem Matki Bożej Szkaplerznej – była Litania loretańska, Koronka do Miłosierdzia Bożego, a także modlitwa osobista – choć troszkę wynagrodziliśmy nasze wcześniejsze spóźnienie. Kiedy Czerna stanęła w strugach deszczu, byliśmy zmuszeni bez zwiedzania Muzeum wyruszyć w drogę powrotną do Tyńca.
19 lipca wyjechaliśmy autokarem do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach, gdzie po oprowadzeniu przez siostrę zakonną uczestniczyliśmy w Eucharystii sprawowanej przez o. Artura. Drogę Krzyżową odprawiliśmy na zewnątrz Sanktuarium św. Jana Pawła II, a następnie wysłuchaliśmy pani przewodniczki, która opowiedziała nam o pięknych kaplicach tego sanktuarium oraz o wizerunkach i figurach świętych tam umieszczonych. Z opóźnieniem przyjechaliśmy do Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Wieliczce , gdzie już nikt na nas nie czekał. W nowo wybudowanej kaplicy adoracji Najświętszego Sakramentu schroniliśmy nasze głowy przed żarem sypiącym się nieba, a nasze serca w cichej modlitwie oddaliśmy Eucharystycznemu Sercu Jezusa. Wychodząc z kaplicy, przypadkowo spotkaliśmy brata zakonnego, który zaprowadził nas do kościoła przed Cudowny Obraz Matki Łaskawej i opowiedział historię sanktuarium. Przybliżył nam też postać sługi Bożego Brata Alojzego, którego wybrańcami byli ludzie ubodzy, i zachęcił do modlitwy za jego przyczyną. W późnych godzinach popołudniowych wracaliśmy ubogaceni duchowymi przeżyciami do Tyńca.
23 sierpnia wyjechaliśmy, aby nawiedzać kolejne Kościoły Jubileuszowe. Pierwszym było Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Zakopanem. Najpierw zwyczajowo uzyskaliśmy informację o kościele i po krótkiej modlitwie przeszliśmy do kaplicy Matki Bożej Fatimskiej uprzednio dla nas zarezerwowanej. Byliśmy: tylko Matka Najświętsza w Figurze Fatimskiej, Pan Jezus w Eucharystii sprawowanej przez o. Artura i pielgrzymi nadziei z Tyńca. To cudowny moment i niesamowite przeżycie duchowe. Potem pojechaliśmy do Ludźmierza. gdzie czekała na nas siostra Teresa z bardzo ciekawymi informacjami na temat tego kościoła, a także pobytu w nim św. Jana Pawła II. On będąc biskupem i nawiedzając kościół, schwycił berło, które przypadkowo wypadło z ręki Matki Ludźmierskiej. Sytuację skomentował obecny tam kardynał Wyszyński: Matka Boża przekazała władzę Biskupowi Wojtyle. To historia znana, i wciąż na nowo zachwycająca. Potem Droga Krzyżowa w ogrodzie przy Sanktuarium, a po obiedzie modlitwa różańcowa w ogrodzie różanym.
Jako trzecie w tym dniu nawiedziliśmy Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin w Makowie Podhalańskim. Po bardzo serdecznym przyjęciu przez pana Kościelnego i wysłuchaniu historii tego Sanktuarium modliliśmy się przed Cudownym Obrazem Matki Makowskiej oraz relikwiami świętych zgromadzonymi w kościele.
Ostatnia nasza wyprawa pielgrzymkowa była 4 października do Sanktuariów: Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Myślenicach oraz Pasyjno–Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. W Myślenicach nikt na nas nie oczekiwał ze względu na brak czasu i możliwości przybliżenia nam historii sanktuarium, ale przed wejściem do kościoła zostaliśmy zauważeni przez ks. Proboszcza, który nie szczędził dla nas czasu. Opowiedział nam nie tylko o historii, ale i o bliskości wizerunku Myślenickiej i Kalwaryjskiej Pani. Artysta malując wizerunek Matki Bożej Kalwaryjskiej, wzorował się na wizerunku Myślenickiej Pani, stąd mówi się, że Pani Myślenicka to Matka, a Kalwaryjska to Córka.
Po modlitwie w kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej wyjechaliśmy do Kalwarii Zebrzydowskiej. W kaplicy Męki Pańskiej (ze względu na uroczystości odpustowe – wspomnienie św. Franciszka – uroczyste śluby wieczyste nie było możliwości wejścia do Kościoła ani do kaplicy Cudownego Obrazu) uczestniczyliśmy w Eucharystii odprawianej przez o. Artura. Po Mszy św. siostra zakonna opowiedziała o Sanktuarium oraz pokazała nam makietę z miniaturowym widokiem kalwaryjskich terenów ze szczególnym uwzględnieniem dróżek kalwaryjskich. Po odprawieniu Drogi Krzyżowej na krużgankach kościoła i po obiedzie mogliśmy już wejść przed Cudowny Obraz, aby w ciszy na modlitwie spotkać się z Panią Kalwaryjską. Później była jeszcze Koronka do Miłosierdzia Bożego i pamiątkowe zdjęcie przy pomniku Jana Pawła II.
Na miesiąc grudzień pozostały nam do nawiedzenia Kościoły Jubileuszowe w Krakowie: Katedra Wawelska, Bazylika Mariacka oraz Bazylika św. Floriana. Z dobrodziejstw Jubileuszowego Roku Świętego w Kościele świętych Piotra i Pawła w Tyńcu korzystamy w ciągu całego roku.
Zakończył się Rok Jubileuszowy, zwany Rokiem Nadziei, i zakończyło się nasze pielgrzymowanie. To był piękny i owocny czas. Czas radości z bycia Wspólnotą w drodze nieustannie zgromadzoną przy Jezusie i Jego Najświętszym Sercu przez uczestniczenie w Eucharystii, a także przeżywanie męki, śmierci i zmartwychwstania w odprawianych nabożeństwach Drogi Krzyżowej. Potwierdzenie naszej obecności w Jubileuszowych Kościołach stanowi pamiątkowa karta, na której widnieją pieczątki z odwiedzanych Kościołów. Wyjazdy jubileuszowe to także poznawanie na nowo historii nawiedzanych miejsc. Organizacyjny trud pielgrzymek był wynagradzany życzliwością tych, którzy nas gościli, a nade wszystko poczuciem bliskości naszego Pana i opieki Jego Najświętszej Matki. Pragnienie uczestników i przynaglanie do następnych wyjazdów również było inspiracją do działania.
Dziękujemy wszystkim uczestnikom wspólnego pielgrzymowania, zwłaszcza tym spoza Apostolstwa Modlitwy, którzy nam zaufali i z nami wyruszyli na szlak pielgrzymkowy. Dziękujemy Ojcom: o. Proboszczowi Stanisławowi Kyc oraz opiekunowi Apostolstwa Modlitwy o. Arturowi Wojtulewiczowi za sprawowanie Najświętszej Ofiary, piękne budujące homilie oraz jakże ważną opiekę duchową w czasie wyjazdów. Bardzo dziękujemy Pani Weronice Studnickiej, która z ogromnym oddaniem rejestrowała chętnych, przyjmowała opłaty i ofiarnie pomagała we wszystkich przygotowaniach do pielgrzymowania, oraz wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do uświetnienia naszych jubileuszowych pielgrzymek.
Na zakończenie życzmy sobie, aby radość wspólnego pielgrzymowania pozostała na zawsze w naszych sercach, w naszym działaniu i zaowocowała pragnieniem bliskości Boga.
