3. Niedziela Wielkanocna;
Ewangelia według św. Łukasza 24, 13-35
Droga do Emaus to jedna z najbardziej poruszających scen w Ewangelii.
Po wydarzeniach śmierci Jezusa, a jeszcze bardziej po niepokojących informacjach, które przyniosły kobiety, że Jezus zmartwychwstał, uczniowie uciekają z Jerozolimy. Uciekają nie dlatego, że przestali wierzyć w Boga, lecz dlatego, że ich nadzieja została zraniona. Odchodzą z miejsca, bo ich serce nie potrafi już zrozumieć Bożego działania w ich życiu. W słowach uczniów: A myśmy się spodziewali… odbija się doświadczenie każdego, kto wierzył, modlił się, ufał – a jednak nadszedł moment, który wszystko zburzył. To ich doświadczenie mówi o rozczarowaniu Bogiem, które wynika z bólu niespełnionego oczekiwania. Myśmy się spodziewali – i w tym żyliśmy przez ostatnie trzy lata. A teraz wszystko się załamało.
Jezus przyłącza się do uczniów w ich ucieczce. Nie czeka, aż uczniowie uporządkują sobie wydarzenia i podejmą jakieś działania i refleksje, ale wychodzi na drogę, aby towarzyszyć (szukać) zagubionej osobie. Podczas drogi Jezus nie tylko towarzyszy, ale zachowuje się z niezwykłą delikatnością: pyta o ich smutek, słucha, daje im czas na wypowiedzenie żalu, zanim zacznie wyjaśniać Pisma. On nie naprawia ich wiary siłą argumentów; On rozgrzewa ich serca obecnością. Przywraca relacje.
Czy serce nie pałało w nas, gdy mówił? – to moment, w którym uczniowie odkrywają, że Jezus dotknął ich najgłębszej rany. Jezus nie zmienia faktów, ale zmienia ich sens, wprowadzając człowieka w Bożą interpretację historii. Dopiero wtedy otwierają się im oczy – przy łamaniu chleba. To właśnie w Eucharystii człowiek naprawdę rozpoznaje Pana, bo tam Jezus objawia siebie jako Miłość daną aż do końca.
Każdy z nas ma swoje Emaus: miejsce ucieczki, poczucie porażki, wątpliwości. Ale każde Emaus jest też miejscem spotkania. Uczniowie wracają do Jerozolimy natychmiast – bo doświadczenie Zmartwychwstałego nie tylko koi, ale posyła.
