20. Niedziela zwykła;
wangelia według św. Mateusza 15, 21-28
W tej Ewangelii bardzo porusza postawa Jezusa. W obliczu dramatu kobiety kananejskiej nie odpowiada od razu, ale podejmuje z nią trudny dialog.
To może nas zaskakiwać, bo intuicyjnie oczekiwalibyśmy natychmiastowej pomocy. Tymczasem Jezus pokazuje, że Bóg nie patrzy tylko na nasz ból „tu i teraz”, ale widzi całe życie człowieka – jego teraźniejszość, ale także przyszłość, tę bliską i tę dalszą.
Kobieta przyszła do Jezusa prosić o cud: o uwolnienie córki od złego ducha. Gdyby otrzymała to natychmiast, zapewne wróciłaby do domu szczęśliwa, ale całe doświadczenie mogłoby zatrzymać się jedynie na poziomie ulgi i nadzwyczajnego wydarzenia. A przecież Bóg chce dawać więcej niż tylko doraźne rozwiązanie problemu. On prowadzi człowieka do odkrycia najgłębszych pragnień serca i do dojrzalszej wiary.
Każdy z nas pewnie przeżył kiedyś coś, co odczytywał jako szczególną interwencję Boga. Może była to ochrona przed nieszczęściem, uzdrowienie, ratunek w sytuacji bez wyjścia. Ale warto zapytać: co z tego zostało po latach? Czy tamto doświadczenie naprawdę przemieniło życie, czy tylko na chwilę poruszyło serce? Codzienność potrafi bardzo szybko zatrzeć nawet wielkie wydarzenia.
Właśnie dlatego spotkanie kobiety kananejskiej z Jezusem jest tak ważne. Ona nie tylko doświadcza cudu. Ona przechodzi drogę, w której jej wiara dojrzewa. Nie odchodzi obrażona, nie zamyka się, nie traci ufności. Trwa przy Jezusie, mimo ciszy, trudności i pozornego odrzucenia. I właśnie to wywołuje Jego zachwyt: O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz.
Zwykle koncentrujemy się na cudach: uzdrowieniach, rozmnożeniu chleba, wyrzucaniu złych duchów. Tymczasem to nie same znaki są istotne. Największy entuzjazm Jezusa budzi wiara człowieka, ona najbardziej Go porusza. Święty Jan zapisze nawet twarde słowa Pana: Jeżeli znaków i cudów nie zobaczycie, nie uwierzycie. Kobieta kananejska pokazuje drogę wiary. Jako poganka staje się jedną z pierwszych wielkich wierzących. U początku wiary jawi się jako wzór wytrwałej modlitwy i wiary, która buduje się w drodze z Bogiem – na dobre i na złe. Bóg patrzy dalej. Nie chce tylko rozwiązać naszego problemu. On chce przemienić nasze serce.
