Ogólna na listopad:
Aby dzięki wspólnotom chrześcijańskim ofiary narkomanii i innych form uzależnienia znalazły w Zbawicielu siłę do radykalnej odmiany życia.
Handel alkoholem kontrolują państwa, zaś „narkobiznes” jest źródłem nielegalnego dochodu. Oba są przyczyną ogromnego nieszczęścia, które Ojciec Święty wymienia w tekście intencji ogólnej: „ofiary narkomanii i innych form uzależnienia”. Trzeba nam je ogarnąć modlitwą.
Każdy może wpaść w uzależnienie. Młodzi szczególnie łatwo. Główną przyczyną jest patologiczna sytuacja rodzinna, utrwalająca chore relacje emocjonalne już w dzieciństwie. Skutkiem jest zanik szacunku do siebie i mała zdolność radzenia sobie z trudnościami życiowymi. Uzależnienie niszczy wewnętrzną wolność, pozbawia hamulców moralnych, wtrąca w hazard i w zniewolenie seksem. Najbardziej tracą na tym ubodzy. Nawet jeśli ubóstwo nie jest decydujące, skoro dzieci rodzin bogatych też wpadają w uzależnienia, to na pewno ogranicza możliwość wyrwania się z „błędnego koła zniszczenia”.
Błagajmy Boga, aby zniewolonym dał siłę do zmiany życiowej drogi, dzięki pomocy wspólnoty wierzących. To dorośli mają tworzyć zdrowe środowisko i społeczność bardziej sprawiedliwą, w której młodzi mieliby szansę na dobre wychowanie i wykształcenie, czuli się kochani, docenieni i szanowani. Św. Paweł pisząc: Chrystus nas wyzwolił, abyśmy byli wolni. Bądźcie mocni i nie dajcie sobie na nowo nałożyć jarzma niewoli (Ga 5,1), nawiązywał do doświadczenia własnych zniewoleń, którym ulegał w przeszłości, choćby do fałszywej hierarchii wartości (por. Flp 3,6 n). Uwolnił go Zmartwychwstały Jezus. Dzięki Niemu, stał się wewnętrznie wolny i szczęśliwy nawet pośród utrapień. Jesteśmy przy okazji zachęceni do refleksji nad własnymi zniewoleniami, aby tym mocniej powierzyć się Zbawicielowi oraz by dzięki temu tworzyć wspólnotę wiary, w której młodzi uzależnieni „znaleźliby siłę do radykalnej odmiany życia”.
Misyjna na listopad:
Aby Kościoły Ameryki Łacińskiej kontynuowały swą misję kontynentalną, wiążąc ją z powszechnym zadaniem misyjnym ludu Bożego.
Dokument końcowy Konferencji Biskupów Ameryki Łacińskiej, jaka odbyła się w Aperecida (Brazylia – 2007), zaproponował przeprowadzenie Misji w każdym kraju kontynentu. Biskupi napisali w nim: „Umocnieni przez Ducha Świętego, wzywamy wszystkich, aby z całym zapałem przyłączyli się do Wielkich Misji Kontynentalnych. Będzie to nowe Zesłanie Ducha Świętego, który nas pobudza do utworzenia z radością wspólnoty miłości Boga Ojca. Stanie się to bodźcem do szukania oddalonych od wspólnoty wiary oraz dotarcia do tych, którzy o Jezusie Chrystusie nie słyszeli wcale, albo niewiele. Zadaniem Misji jest ogarnięcie wszystkich. Ma być ona nieustająca i sięgać do głębi”.
Pomysł został przyjęty z entuzjazmem. Episkopaty ogłosiły Misje Kontynentalne dnia 17 VII 2008. Zadaniem każdego kraju pozostało ustalenie kalendarza wyrażeń i dostosowanie akcji do rzeczywistości lokalnej. Jej zadaniem jest przekazanie misjonarskiego ducha nie tylko wiernym, ale także strukturom kościelnym. Misyjność ma się stać stałym sposobem bycia. Zawstydza przecież fakt, że choć Amerykę Południową zamieszkuje największa liczba katolików spośród wszystkich pozostałych kontynentów, „odznacza się” ona szczególnie głębokimi kontrastami społecznymi oraz niesprawiedliwymi strukturami.
Nagląca potrzeba Nowej Ewangelizacji łączy się z koniecznością odnowienia wszystkiego w Jezusie Chrystusie. Odnosi się to zwłaszcza do wychowania młodych, uzdrowienia kultury, polityki i rodziny oraz uwolnienia społeczeństwa od wyłącznie konsumpcyjnego nastawienia do życia. Spotkanie Sekretarzy Generalnych Konferencji Biskupów Ameryki Łacińskiej i Karaibów, jakie odbyło się w marcu 2009 r. w Bogocie, stwierdziło, że Misje rozpoczęły się we wszystkich krajach i przebiegają w sposób dający nadzieję. Mamy je wspierać modlitwą.
