Kult Serca

Bóg sam bierze na siebie los zniszczonej miłości, On wchodzi w miejsce grzesznika (…) Męka Jezusa stanowi dramat Boskiego Serca: „Moje serce zwraca się przeciwko mnie, rozpala się bardzo moje współczucie” (Oz 11, 8).

Pan Jezus mówił do swoich uczniów, by się nie lękali, i kieruje do nas te same słowa pociechy: „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!

Jubileusz 350-lecia objawień Najświętszego Serca Jezusowego we Francji, w Paray-le-Monial (1673-1675), jest okazją do ponownego odkrycia nabożeństwa do Serca Jezusowego i fundamentalnego znaczenia wydarzeń z Paray.

Jeden z podrozdziałów encykliki Dilexit nos (148-150) nosi tytuł „Długi strumień życia wewnętrznego”. Dziś, niestety, wielu wierzących – i świeckich i duchownych – uważa nabożeństwo do Serca Chrystusa za „przeszłe”, staroświeckie.

Istotą kultu Serca Bożego jest ukazanie nieskończonej miłości Boga do człowieka. Czasy Ignacego nie rozważały tej tajemnicy, dopiero kilka wieków później Bóg odezwał się do św. Małgorzaty Marii Alacoque.

Dziś wewnątrz Kościoła jest wiele rozżalenia. To bardzo paraliżuje życie chrześcijańskiej wspólnoty. Eucharystia pokazuje inną alternatywę, tj. wdzięczność. Żyć w sposób eucharystyczny, to czynić dziękczynienie i przeżywać życie jako dar.

Inspiracją do napisania tego felietonu była dla mnie wizja proroka Ezechiela o potoku wypływającym spod ołtarza świątyni (Ez 47, 1-9.12). Otóż te nurty rozweselają miasto Boże… To źródło(a) nadziei w nas, obok nas, dla nas. A wypływają one z Serca Bożego…

Czytamy w encyklice Dilexit nos (nr 19), że serce jest również zdolne do zjednoczenia i zharmonizowania własnej osobistej historii, która wydaje się rozbita na tysiąc kawałków, ale w której wszystko może mieć sens.

Zachęca nas Jezus: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą (Mt 7, 8).

W Ewangelii według św. Jana (J 8, 1-11) Pan Jezus ukazuje nam swoje Oblicze pełne miłości i miłosierdzia wobec ludzkiej słabości i zagubienia. On wiedział, co znajduje się w sercu kobiety, którą przyprowadzili do Niego faryzeusze. Pan Jezus sprawił, że również oni mieli okazję, by odkryć i uznać swój własny grzech. Gdy przybliżamy się do Boga, doświadczając Jego świętości i miłosierdzia, tym jaśniej i boleśniej dostrzegamy własne grzechy, niewierności, zaniedbania i słabości.

Na początku encykliki Dilexit nos papież postawił diagnozę, że „brakuje serca” światu i ludzkości. Jakże to istotne dla ludzkiego życia, bo kiedy mamy serce, kiedy nasze serce współistnieje z innymi sercami, to stajemy się sobą, stajemy się prawdziwym „ja” i prawdziwym „ty”. Potrzebujemy serc(a), by siebie odkrywać. To serce pomaga nam stawać się sobą.