Wejście na drogę ewangelicznej doskonałości dzięki radykalnemu opowiedzeniu się po stronie Pana oznacza rozpoczęcie duchowej walki, w której jedynym orężem jest wiara. Żeby pomóc rekolektantowi na tym etapie doświadczenia rekolekcyjnego św. Ignacy daje kolejne osiem reguł II Tygodnia „dla większego rozeznania duchów”(ĆD 329-336).
W pierwszych czterech Regułach o duchowym rozeznawaniu I tygodnia Ćwiczeń św. Ignacy opisuje stan strapienia i stan pocieszenia. W kolejnych dziesięciu zachęca do wytrwałości w czasie strapienia i do bycia pokornym w stanie pocieszenia.
Św. Ignacy Loyola uczy nas, jak praktykować duchowe rozeznawanie, aby oddalać pokusy szatana i odnosić zwycięstwo w walce duchowej.
Św. Ignacy doceniał wagę studiów teologicznych dla owocnego wypełniania głównej misji Kościoła, jaką jest głoszenie Ewangelii. Dlatego zalecał zgłębianie pism Ojców Kościoła, takich jak św. Hieronim, św. Augustyn czy św. Grzegorz. Właśnie oni przyczynili się do wyrażenia głębi tajemnicy Boga, ukazując przemieniające działanie Jego łaski w życiu chrześcijanina.
Kościół jest naszą świętą siedzibą, większą niż wszechświat, właśnie w tej wspólnocie we wszystko obfitujemy.
Reguły o trzymaniu z Kościołem są owocem doświadczenia św. Ignacego. Choć od napisania ich dzieli nas wiele wieków, to jednak nie przestały być aktualne.
Dla św. Ignacego Kościół kierowany przez Ojca Świętego i posiadający strukturę hierarchiczną jest uporządkowaną i żywą wspólnotą wiary, która codziennie podejmuje walkę w świecie o rozwój Królestwa Bożego pod Sztandarem Krzyża. Dla zachowania prawdziwej postawy, jaką powinniśmy mieć w Kościele wojującym, należy przestrzegać reguł, które Święty umieścił na samym końcu Ćwiczeń duchownych.
Akt Wynagrodzenia Sercu Jezusa, który odmawiany jest przez członków Apostolstwa Modlitwy.
Święty Ignacy w kolejnych tygodniach Ćwiczeń duchownych umieścił szereg kontemplacji. W medytacji ważna jest rola naszej pamięci, rozumu i woli, kontemplacja polega na zastosowaniu zmysłów i pracy wyobraźni w naszym trwaniu przed Obliczem Boga, tak w strapieniu, praktykować, niezbędna jest żywa wiara, o którą należy pokornie prosić. Święty Ignacy zachęca rekolektanta do wewnętrznego wyciszenia, do skupienia uwagi na samym Bogu oraz do końcowej rozmowy z Maryją, bo sam wiele razy doświadczył, że Ona może wyprosić nam jakąś ważną łaskę u Boga.
6. Ofiarowanie serca: „moje życie jest pożyteczne dla innych”