Aktualności

Wielką pomocą w poznaniu i duchowym zrozumieniu objawień Matki Bożej w Fatimie, trwających od 13 maja do 13 października 1917 r., jest dokument opracowany przez kard. Józefa Ratzingera, ówczesnego Prefekta Kongregacji Nauki Wiary.

Jezus miał umrzeć za naród, a nie tylko za naród, ale także, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno.
J 11, 51-52

Dlaczego wyrażenie „wynagrodzenie” zostało prawie wyparte ze słownictwa dzisiejszych wierzących? Jak często bywa, odrzucamy w praktyce coś, czego dokładnie nie rozumiemy, a zamiast tego narzucają nam się inne banalne i pozbawione znaczenia obrazy i koncepcje, które to zrozumienie zaciemniają.

W okresie Wielkiego Postu jesteśmy zaproszeni, by zatrzymać się pod krzyżem z Maryją, Matką Bolesną. A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój”. Następnie rzekł do ucznia: „Oto Matka twoja”. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie (J 19, 25-27).

Wypada, abyśmy odpłacili się miłością Temu, który z miłością wiedzie nas ku lepszemu życiu, byśmy żyli wedle nakazów Jego woli nie tylko wypełniając Jego nakazy i unikając tego, co zakazuje, ale także uciekając od jednych przykładów, wypełniając natomiast jak najdokładniej inne dla upodobnienia się do dzieła Zbawiciela, by spełniły się słowa: Na obraz i podobieństwo (Rdz 1, 26).

W 100. rocznicę objawień Matki Bożej w Fatimie, jaką przeżywamy w 2017 r., jesteśmy wezwani do wsłuchania się w słowo Boże przynaglające nas do nawrócenia.

Razem z Maryją uczmy się, jak adorować Boga w roku 2017. Błagajmy Ją o dar czystego serca, wypełnionego pokojem i zasłuchanego w Boga, byśmy jak Matka Boża mogli „rodzić Słowo”, rodzić Jezusa.

W 2017 r. przeżywać będziemy w Kościele 100. rocznicę objawień Matki Bożej w Fatimie (Portugalia), jakie wydarzyły się od 13 maja do 13 października 1917 r. Świadkami tych niezwykłych spotkań była trójka pastuszków z Cova da Iria (Doliny Pokoju): bł. Hiacynta, bł. Franciszek i Służebnica Boża Łucja.

Podczas Nadzwyczajnego Jubileuszu Roku Miłosierdzia przypomnieliśmy sobie, że najcenniejszym z udzielonych nam darów jest sam Bóg, który daje się człowiekowi. On nadaje sens naszemu życiu, jest źródłem naszego istnienia: Chwałą Boga człowiek żywy, a życiem człowieka jest oglądanie Boga (św. Ireneusz). Dlatego w naszym sercu rodzi się pragnienie wyrażone w Psalmie: Wśród ludów będę chwalił Cię, Panie; zagram Ci wśród narodów, bo Twoja łaskawość sięga niebios, a wierność Twoja po chmury! (57, 11).

Święty Łukasz w swojej Ewangelii (10, 30-37) ukazuje nam smutny obraz zatwardziałości ludzkiego serca. Kapłan i lewita przechodzą obojętnie obok poszkodowanego, nie udzielając mu pomocy.