Aktualności

Zbliża się Adwent, czas oczekiwania, by na nowo przeżyć tajemnicę Wcielenia Boga, Jego wejścia w naszą historię. Szczególnie teraz potrzeba naszego czuwania na modlitwie. Może nam w tym pomóc Ewangelia o pannach głupich i mądrych (Mt 25, 1-13).

Nosimy w sobie wiele pragnień: chcemy być zdrowi, odnosić sukcesy w życiu zawodowym, spędzać przyjemnie wolny czas, zwiedzać ciekawe miejsca… Ale są w nas inne „głody”, pragnienia jeszcze głębsze, bez których to wszystko, co robimy, traci sens.

Codziennie jesteśmy zasypywani tyloma słowami: pisanymi w gazetach, słyszanymi w radiu, na ulicy, w pracy i szkole. Ile słyszanych i czytanych słow. Odsłania prawdę o naszym życiu, jest pokrzepieniem czy światłem?

Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. J 15, 5

Ewangelia ukazuje nam Pana Jezusa, który daje nam przykład, jak się modlić (zob. Łk 11, 1-13). Nasz Pan często modlił się na osobności. Stawał przed swoim Ojcem nie tylko w ciągu dnia, ale także w nocy. Pewnego razu Jezus wołał: Wysławiam Cię Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie (Łk 10, 21). Widząc to, uczniowie zapragnęli nauczyć się od Niego modlitwy.

Boże, nasz Ojcze, ofiaruję Ci dzień dzisiejszy:
moje modlitwy, myśli, słowa, czyny, radości i cierpienia.

Psalm, 8 (o którym pisałem w kwietniowym numerze PSJ) – jak zauważył kard. Carlo Maria Martini SJ – możemy interpretować, mając na uwadze trzy główne perspektywy: antropologiczną, chrystologiczną i eucharystyczną.

Dzięki Maryi odkrywamy, że całe życie Pana Jezusa prowadziło do wydarzenia Zesłania Ducha Świętego, Daru Ojca. On mógł być dany wspólnocie Kościoła, gdy wszystko się już dokonało w tajemnicy Paschy: kiedy Pan Jezus umarł na krzyżu i jako Zmartwychwstały zasiadł po prawicy Boga Ojca. Odtąd Kościół święty ożywiany jest Duchem Jezusa Chrystusa, Duchem Miłości. Duch Święty prowadzi nas wszystkich do odczytywania ciągle na nowo Słowa Bożego. Podczas modlitwy nieustannie ożywia naszą wiarę, rozpalając w nas miłość do Jezusa Chrystusa w Kościele.

O Panie, nasz Boże,
jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi!
Tyś swój majestat wyniósł nad niebiosa…
Ps 8, 2

Słowo Boże może przemienić nasze życie podczas modlitwy. Ono może stać się inspiracją do naszej wewnętrznej odnowy. W Ewangelii św. Jana czytamy: Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami. Odtąd Słowo-Jezus przebywa w Kościele, dlatego możemy Je odnaleźć w tej wspólnocie wierzących.