Aktualności

Późnogotyckie stalle o bogatej dekoracji ornamentalnej, roślinnej i figuralnej wykonane w XV wieku – najcenniejsze w Polsce – to nie jedyny godny uwagi zabytek w pelplińskiej katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi.

Nad rzeką Nysą, pomiędzy pasmami gór, rozciąga się kotlina, pośrodku której leży małe miasteczko Kłodzko.

Obraz Matki Boskiej w Starej Wsi na Podkarpaciu czczony jest jako cudowny. Przez stulecia pielgrzymowali do niego nie tylko Polacy, ale i Słowacy.

Leży w Polsce środkowej miasto wielce osobliwe – Piotrków Trybunalski. A osobliwe jest z dwóch co najmniej powodów: jak żadne inne wpisało się w dzieje polskiego parlamentaryzmu, a jego bogatą przeszłość ilustrują liczne zabytki z przewagą sakralnych.

Klasztor starosądecki należy do najstarszych sanktuariów w Polsce. Piękna architektura i bogate dzieła sztuki, zawarte w jego wnętrzu, świadczą dobrze o ludziach z minionych wieków dbających o to miejsce. Od czasu śmierci jego fundatorki bł. Kingi, klasztor stał się miejscem pielgrzymek do jej grobu. Swoista skarbnica kultury narodowej doświadczana była w ciągu wieków licznymi dziejowymi zawieruchami: napady, wojny, rabunki, kasata klasztoru w 1782 roku.

Osadnicy niemieccy nazywali je Frauenburg – miasto Maryi, a kanonicy warmińscy w swoich dokumentach pisali Castrum Dominae Nostrae – Gród Naszej Pani. Z fonetycznego przyswojenia formy niemieckiej powstał Frombork.

Gorąco pragnę, aby zwierzchnicy religijni oraz nauczyciele muzułmańscy i chrześcijańscy przedstawiali nasze dwie wielkie społeczności religijne jako wspólnoty w pełnym szacunku dialogu, a nigdy jako wspólnoty w konflikcie.
bł. Jan Paweł II, Damaszek 2001

Jest taki kościół w stolicy, który wygląda, jakby przeniesiono go wprost z Rzymu. Jest taka świątynia, która – choć ogromna – nie przytłacza. Jest taka bazylika, w której miejsca nie zabraknie dla nikogo.

Jak ziarno wyjęta z ziemi, wina obmyta kroplami Gidelska Wieśniaczko, módl się za nami…

O cudownym obrazie Matki Boskiej Kochawińskiej i jego drodze z lasów nad Stryjem do gliwickiej parafii opowiada w swojej książce ks. Stanisław Kiełb SJ.