Nie wiemy, gdzie się urodził Ignacy Antiocheński i w jakiej rodzinie. Był trzecim z kolei, po św. Piotrze Apostole i św. Ewodiuszu, biskupem Antiochii. Już samo jego imię – Ignacy (łac. ignis – ogień) mówi wiele o historii chrześcijańskich męczenników na początku II w. Kościoła.
Całe życie Anieli Salawy (1881-1922) wypełnione było służbą i ofiarą, dlatego zaowocowało miłością względem Boga i ludzi, pośród najprostszych codziennych czynności. Postawa miłości scalała jej serce, a stylu życia uczyła się od ukrzyżowanego Pana. Rozmodlona dusza tej prostej, zakochanej w Bogu kobiety uczy nas, że w każdym stanie życia zrealizowanie powołania do świętości jest możliwe. Bliskość z Bogiem była dla niej źródłem niewypowiedzianej radości, którą znają jedynie serca pokorne.
Piotr Faber był jednym z pierwszych towarzyszy, których św. Ignacy Loyola pozyskał do swojej paryskiej grupy.
Joanna Szubstarska: Święta Kinga (1234-1292), pochodząca z węgierskiej rodziny królewskiej Arpadów, skłoniła męża, księcia krakowsko-sandomierskiego Bolesława, do wspólnego złożenia ślubu czystości. Po śmierci Bolesława Wstydliwego wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu. Jaką cześć odbiera w tutejszym klasztorze?
Piotr Faber był jednym z pierwszych towarzyszy, których św. Ignacy Loyola pozyskał do swojej paryskiej grupy.
Jan urodził się w 1414 roku w Dukli na ziemi krośnieńskiej. Od wczesnej młodości odczuwał w sobie wielki głód Boga i pragnienie modlitwy. Już jako młodzieniec zamieszkał w pustelni przez siebie zbudowanej w lasach pod Górą Cergową, oddając się kontemplacji i umartwieniom.
Współwięźniowie, którzy byli świadkami ostatnich miesięcy życia bp. Michała Kozala, byli przekonani, że patrzyli na świętego kapłana i biskupa, człowieka prawdziwie wolnego.
Dzięki powstałemu kilka lat temu filmowi Cristiada mogliśmy lepiej poznać kontekst historyczny prześladowań Kościoła w Meksyku w latach 20. XX wieku. Katolicy zaczęli stawiać czynny opór w reakcji na niesprawiedliwe zakazy prezydenta-socjalisty Plutarco Eliasa Callesa, które drastycznie ograniczały działalność Kościoła. „Meksykański Neron”, jak go nazywano, nakazał w 1924 r. pozamykać katolickie szkoły i szpitale, zakazał też publicznych nabożeństw, księża zaś nie mieli prawa chodzić w sutannach.
(…) Pragnę (…) już dzisiaj wyprzedzając ten dzień [uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa] razem z wami skierować wejrzenie naszych serc na tajemnicę tego Serca. Ona przemawiała do mnie od wieku młodzieńczego. Co roku wracam do tej tajemnicy w liturgicznym rytmie czasu kościelnego.
Nabożeństwo do Najświętszego Oblicza Jezusa i Dziewicy Maryi to dwie fundamentalne cechy duchowości Giuseppiny De Micheli, późniejszej bł. Marii Pieriny (1890-1945). Należała ona do Zgromadzenia Córek Niepokalanego Poczęcia z Buenos Aires. Swe życie w większości spędziła w Mediolanie, poza dwoma latami w Buenos Aires i ostatnimi sześcioma w Rzymie. W Zgromadzeniu pełniła rożne obowiązki: była nauczycielką, animatorką Oratorium, przełożoną domu w Mediolanie i w Rzymie, a na końcu Przełożoną Regionalną wspólnot we Włoszech.