Papież Franciszek podczas audiencji ogólnej (24 XI 2021) powiedział: „św. Józef swoim życiem chce nam powiedzieć, że jesteśmy zawsze powołani do tego, abyśmy czuli się opiekunami naszych braci i sióstr, opiekunami tych, którzy są postawieni obok nas, tych, których Pan nam powierza poprzez okoliczności życia.”
Papież Franciszek (17 XI 2021) rozpoczął nowy cykl katechez których tematem jest osoba Opiekuna Pana Jezusa.
W popaulińskim klasztorze w Starej Wsi koło Brzozowa, który od 200 lat zajmują jezuici, widnieją na ścianach długich klasztornych korytarzy obecnego kolegium stare, malowane na płótnie obrazy, przedstawiające jezuickich Świętych i Błogosławionych. I
Święty Ojciec Ignacy rozpoczyna dyktowanie Opowieści pielgrzyma słowami: Aż do dwudziestego szóstego roku życia był człowiekiem oddanym marnościom tego świata. Hm… już wiele napisano i nawymyślano, co to oznaczać by miało w życiu Íñigo (takie imię nosił nasz Ojciec przed nawróceniem). Zmiana imienia na Ignacy jest wyrazem tego, co dokonało się w głębi jego serca. Nastąpił bowiem zwrot o 180 stopni, tzn.
Świętego Ignacego możemy nazwać mistrzem dialogu. Daje nam pewną regułę, którą można zastosować do każdego wymiaru podejmowanych relacji i wydarzeń. Dotknął mnie ten tekst i prostotą, i aktualnością.
W małej apsydzie północnej nawy Bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie, w pobliżu transeptu, znajduje się ołtarz św. Alfonsa Rodrigueza (1531-1617), zamożnego kupca hiszpańskiego, który po śmierci żony Marii Juárez i trójki dzieci, mając już 40 lat, wstąpił do jezuitów i został bratem zakonnym. Zasłynął z niezwykle oddanej pracy jako długoletni furtian w kolegium jezuickim w portowym mieście Palma na wyspie Majorce.
Dobrze wiemy, że jeśli coś nie ma celu, to jest bezcelowe. Dodać moglibyśmy: bez sensu, albowiem to cel wyznacza kierunek. Ku niemu zmierzamy. W jakiś sposób mierzymy do niego (względem niego) to, co myślimy, o czym decydujemy, jak się wypowiadamy i co czynimy; przynajmniej w założeniach pierwotnych.
Pragnę przybliżyć postać założyciela zakonu Redemptorystów, którego główną troską jest, by na łaskę zbawienia otworzył swoje serce każdy człowiek, również niemający możliwości, by otrzymać gruntowne wykształcenie.
Święty Efrem Syryjczyk (306-373) urodził się w Nisibis, w rodzinie chrześcijańskiej. W 1920 roku papież Benedykt XVI nadał mu tytuł doktora Kościoła. Dzięki jego rozprawom teologicznym i ascetycznym możemy poznać bogactwo wschodniej tradycji Kościoła, która rozwijała się na terenach dzisiejszej Turcji i Syrii, sięgając swoim oddziaływaniem aż po Indie.
Amazjasz [kapłan z Bettel] rzekł do Amosa: «”Widzący”, idź, uciekaj sobie do ziemi Judy! I tam jedz chleb, i tam prorokuj! A w Betel więcej nie prorokuj, bo jest ono królewską świątynią i królewską budowlą». I odpowiedział Amos Amazjaszowi: «Nie jestem ja prorokiem ani nie jestem uczniem proroków, gdyż jestem pasterzem i tym, który nacina sykomory. Od trzody bowiem wziął mnie Pan i rzekł do mnie Pan: „Idź, prorokuj do narodu mego, izraelskiego!”. Am 7, 12-15