Nieśmiertelny Królu Wieków, Panie Jezu Chryste, nasz Boże i Zbawicielu! W Roku Jubileuszowym 1050-lecia Chrztu Polski, w roku Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, oto my, Polacy, stajemy przed Tobą [wraz ze swymi władzami duchownymi i świeckimi], aby uznać Twoje Panowanie, poddać się Twemu Prawu, zawierzyć i poświęcić Tobie naszą Ojczyznę i cały Naród.
Niektórzy z ludzi, którzy nie spotkali Jezusa ani w Jego słowie, ani w Jego przebaczeniu, ani w wierze (przekraczającej to co ludzkie), ani w bliźnim, ani w swoim życiu (w tym co świeckie), zachowują ostatnią nadzieję, że spotkają Go… w niebie! Trzeba wytrącić im tę nadzieję, rozproszyć to nieporozumienie, wskutek którego mogą oni rozminąć się z Jezusem na zawsze.
Większość starożytnych tekstów Credo zawiera tylko formułę: Wierzę w święty Kościół powszechny bez dodatków. Dopiero w dziele: Competentibus ad baptismum instructionis libelli VI (Sześć ksiąg instrukcji dla ubiegających się o chrzest), przypisywanym bp. Nicetasowi, który zmarł po 414 r. w Remezjanie, w 5. Księdze Explanatio Symboli (Objaśnienie symbolu) pojawia się dodatek: communionem sanctorum (wspólnotę świętych).
Ewangelie zaświadczają, że Jezus często prowadził głębokie rozmowy ze swoimi uczniami. Nawiązywał dialog o istotnych sprawach także z kobietami, faryzeuszami, uczonymi w Piśmie – z każdym, kto tego pragnął lub Go zagadnął.
Misjonarze i wolontariusze misyjni często podkreślają, że na misjach znacznie bardziej niż gdziekolwiek indziej odczuwa się Boże działanie.
Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salomonowi, mówiąc: „Ja wyruszam w drogę przeznaczoną ludziom na całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem! Będziesz strzegł zarządzeń Pana, Boga twego, aby iść za Jego wskazaniami, przestrzegać Jego praw, poleceń i nakazów”. 1 Krl 2, 1-3
W roku Wielkiego Jubileuszu 1050. rocznicy Chrztu Polski warto wybrać się do miejsc, gdzie rodziła się Polska, jako kraj chrześcijański i cywilizowany. W pierwszej kolejności niech to będzie Ostrów Lednicki, drobna wysepka na Jeziorze Lednica, leżącym pomiędzy Gnieznem a Poznaniem.
Od zawsze podziwiałem ludzi ciężkiej pracy. Takiej w totalnym pocie czoła, brudnym ubraniu i maksymalnym ubytku sił. Zaczynają o świcie, a kończą o zmierzchu. Poświęcają swoje organizmy, by coś wytworzyć. Oddają, by zyskać. Górnicy, rolnicy, budowlańcy, rzemieślnicy, czy kowale.
Umęczone ciało Zbawiciela nie pozwala przejść obojętnie. Rzeźba z warszawskiego Muzeum Narodowego do dziś krzyczy o ofierze Boga-Człowieka.
Księga Apokalipsy mówi, że słońce, księżyc, gwiazdy związane są ze „znakiem Maryi”, czyli z Jej osobą i Jej misją; posiadają wymiary kosmiczne, tak jak Jej Syn, Jezus, otrzymał od Ojca zbawczą misję w stosunku do całego świata.