Aktualności

Pamiętne przyjęcie w Betanii, o którym mówi Ewangelia (J 12, 1-8), miało wyraźny związek z Ostatnią Wieczerzą. Stanowiło do niej wstęp i uczestniczyło w jej błogosławieństwie.

(…) Wszyscy wedle własnych sił starajcie się jednoczyć nawzajem, o ile bowiem jesteśmy zjednoczeni z bliźnim, o tyle też jesteśmy zjednoczeni z Bogiem.

Idź, a gdzie będziesz, rozszerzaj nabożeństwo do Serca Jezusowego – tymi słowami pożegnał swoją dotychczasową penitentkę ks. Antoni Nojszewski, wręczając jej niewielki oleodruk – wizerunek Maryi i Dzieciątka Jezus z wyraźnie przedstawionym sercem.

Czy dążyć do doskonałości to robić wszystko perfekcyjnie? Unikając głębokich psychologicznych analiz, spróbuję w Piśmie Świętym i własnych obserwacjach oraz doświadczeniu znaleźć odpowiedź na to pytanie.

Błogosławieństwa wprowadzają nas w Boskie życie. Bóg jest Darem. Ojciec cieszy się wyłącznie dawaniem. Syn cieszy się otrzymywaniem i odwzajemnianiem: Ojcze, wszystko Twoje jest moje. I wszystko moje jest Twoje.

Szczęśliwi, których serca są czyste, czyli wolne od zła. Szczęśliwi pełni bojaźni, aby nie urazić Boga najmniejszym grzechem. Ale i szczęśliwi grzesznicy, którzy doświadczając poniżenia z powodu własnego grzechu, uciemiężeni nim uciekają się do Boskiego Serca, szukając uzdrowienia, uwolnienia, oczyszczenia…

Sytuacja chrześcijan w porównaniu z sytuacją Izraelitów ukazuje się jako wyraźnie uprzywilejowana, jeśli chodzi o postawę przed Bogiem i kult Boga. W Starym Przymierzu organizacja kultu była regulowana przez liczne i niesłychanie surowe zakazy.

Do elementów wyróżniających grupy religijne należą obok postaci założyciela, czasem stroju, także własne modlitwy. Ta praktyka jest dość powszechna. Marianie np. mają swoją modlitwę Poświęcenie się Maryi, franciszkanie – Wielbimy Cię, jezuici – Przyjmij, Panie, wolność moją. Ruchy religijne, jak neokatechumenat czy Odnowa w Duchu Świętym mają swój prywatny repertuar pieśni.