Tarcza Najświętszego Serca Pana Jezusa to wyjątkowy znak ochrony i łaski! W 1870 roku papież bł. Pius IX pobłogosławił praktykę noszenia Tarczy, podkreślając jej duchowe znaczenie: Błogosławię tę Tarczę i zapewniam, że wszystkie inne jej podobne otrzymają to samo błogosławieństwo, bez konieczności odnawiania go przez kapłana. To błogosławieństwo działa do dziś.
Przedziwne, a może powrót do samych źródeł, a mianowicie kult Najświętszego Serca Pana Jezusa jest u podstaw „nabożeństwem pocieszenia” (i pocieszania)? (DN 151-157).
Bóg sam bierze na siebie los zniszczonej miłości, On wchodzi w miejsce grzesznika (…) Męka Jezusa stanowi dramat Boskiego Serca: „Moje serce zwraca się przeciwko mnie, rozpala się bardzo moje współczucie” (Oz 11, 8).
Pan Jezus mówił do swoich uczniów, by się nie lękali, i kieruje do nas te same słowa pociechy: „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!
Jubileusz 350-lecia objawień Najświętszego Serca Jezusowego we Francji, w Paray-le-Monial (1673-1675), jest okazją do ponownego odkrycia nabożeństwa do Serca Jezusowego i fundamentalnego znaczenia wydarzeń z Paray.
Jeden z podrozdziałów encykliki Dilexit nos (148-150) nosi tytuł „Długi strumień życia wewnętrznego”. Dziś, niestety, wielu wierzących – i świeckich i duchownych – uważa nabożeństwo do Serca Chrystusa za „przeszłe”, staroświeckie.
Istotą kultu Serca Bożego jest ukazanie nieskończonej miłości Boga do człowieka. Czasy Ignacego nie rozważały tej tajemnicy, dopiero kilka wieków później Bóg odezwał się do św. Małgorzaty Marii Alacoque.
Dziś wewnątrz Kościoła jest wiele rozżalenia. To bardzo paraliżuje życie chrześcijańskiej wspólnoty. Eucharystia pokazuje inną alternatywę, tj. wdzięczność. Żyć w sposób eucharystyczny, to czynić dziękczynienie i przeżywać życie jako dar.
Inspiracją do napisania tego felietonu była dla mnie wizja proroka Ezechiela o potoku wypływającym spod ołtarza świątyni (Ez 47, 1-9.12). Otóż te nurty rozweselają miasto Boże… To źródło(a) nadziei w nas, obok nas, dla nas. A wypływają one z Serca Bożego…
Czytamy w encyklice Dilexit nos (nr 19), że serce jest również zdolne do zjednoczenia i zharmonizowania własnej osobistej historii, która wydaje się rozbita na tysiąc kawałków, ale w której wszystko może mieć sens.