Staram się Jemu podobać. Zdanie to wypowiedział św. Paweł, gdy w swoim życiu i posłudze natrafiał na wiele przeszkód i doznawał prześladowań. Pisał on w Liście do Koryntian: Staramy się Jemu podobać czy to z Nim, czy gdy z daleka od Niego jesteśmy (2 Kor 5, 9). Słowa te nie są wyrazem próżności ani chęci podobania się, lecz osobistej więzi.
Darem Serca Jezusa jest Duch Święty. Cała Ewangelia św. Jana przedstawia nam Go jako dar Syna. Być może szczyt obdarowania nastąpił w chwili śmierci Jezusa, kiedy Zbawiciel „wyzionął ducha” (J 19, 30).
Gdy wpatruję się w Serce Jezusa, mam świadomość Jego wielkiej miłości do mnie. W moim sercu rodzi się wdzięczność; tak wiele otrzymałem. Kontemplacja Serca Jezusowego jest nieustannym aktem trwania w Sercu, które jedyne może zaspokoić wszystkie tęsknoty i pragnienia człowieka.
Serce Jezusa otwarte włócznią na krzyżu zaprasza każdego grzesznika: Przyjdź i darmo zaczerpnij ze zdroju mego Serca wody żywej. Otwarta rana jest bramą, przez którą idziemy do Ojca. Z tej rany wychodzi oczyszczający ogień Ducha Świętego – ogień Miłości i Miłosierdzia, który przepala nas, abyśmy nie stawiali oporu Miłości i stali się godni wejść na spotkanie z Umiłowanym. Ten ogień topi chłód naszych serc, sprawia, że zaczynają płonąć miłością do Jezusa i do ludzi.
Serce Maryi najściślej zjednoczone z Sercem Jezusa jest dla nas bramą do Niego. Gdy zawierzamy się Sercu naszej Matki, Ona nas przemienia i kształtuje, a także przyobleka w cnoty, abyśmy mogli wejść do „domu Boga”, którym jest Serce Jezusa.
Czwartym darem Jezusowego Serca są ubodzy. To interesujące, że Jezus powiedział: Ubogich zawsze macie u siebie (J 12, 8) i że jest z nami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28, 20).
Z wielkim trudem przychodzi nam uznać za dar naszą słabość.
Poranek wielkanocny, który dla nas niesie przesłanie zwycięstwa Pana Jezusa nad śmiercią, otwierając długi okres liturgicznego uniesienia i radości, dla apostołów nie był wcale czasem, w którym było im do śmiechu.
Trzecim darem naszego Pana, który pragniemy rozważyć, jest Jego zamieszkanie w nas. Jezus nie tylko jest obok nas, nie tylko jest nam bliski jak Przyjaciel, lecz także przebywa wewnątrz nas samych.
Niewątpliwie w życiu duchowym każdy potrzebuje zachęty, inspiracji, podniesienia ducha. Szukamy więc pięknych myśli, zachwycających idei, barwnych opowieści. Wszystko to może obudzić entuzjazm i energię.