Gdy Carlo Maria Martini SJ, długoletni arcybiskup Mediolanu (zmarł w 2012 r.), wizytował któreś z miast swojej wielkiej diecezji, zwykle najpierw wstępował do więzienia. Był bowiem przekonany, że tu się skupiają i najbardziej rzucają w oczy problemy miasta. Nie to jednak było jedynym celem odwiedzin duchownego w więzieniach.
Grekokatolicy na Słowacji obchodzą święto Serca Jezusowego w piątek po drugiej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego. Ma ono nazwę: Święto najsłodszego Pana, Boga i Zbawcy naszego, Jezusa Chrystusa, miłującego ludzi.
Niekiedy uważano, że nauka o Trójcy Świętej jest tak wzniosła, iż nie ma nic wspólnego z życiem konkretnego człowieka i społeczeństwa. Choć to przecież fundament i wyróżnik chrześcijaństwa, to jednak długo trudno było przełożyć tę naukę na praktyczne konsekwencje.
Prze całe moje życie Litania do Serca Pana Jezusa przewijała się jakby w tle. Nigdy szczególnie za nią nie przepadałem, nie należała także do moich ulubionych form pobożności. Mężczyźni ciągle szukają wzoru męskości i tego, co to znaczy mieć „męskie serce”.
Dlaczego bez końca można mówić o miłości Boga? Ponieważ jest ona jak rwąca rzeka: gdy jest się daleko, niczym szczególnym się nie wyróżnia, ale gdy się jej przyjrzeć, widzimy, że każda następna fala jest niepodobna do poprzedniej, i choć to tylko woda, to wciąż przybiera nowe kształty i formy, aż budzi się w nas ciekawość, co będzie dalej? Miłość Boga – choć dla tego, kto Go nie zna, nie jest niczym szczególnym – to dla kochającego jest nieprzerwanym ciągiem wciąż nowych i niepodobnych do siebie uczuć. Każdy ukochany, choć już tak wiele od Boga otrzymał, wciąż chce brać coraz więcej.
My chrześcijanie klękamy tylko przed Bogiem, przed Najświętszym Sakramentem.
Benedykt XVI
Odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała (Ez 36, 26). Obraz kamiennego serca u Ezechiela przedstawia nie tylko sztywny, zimny, martwy sposób myślenia, lecz także przypomina „nowe przymierze” zapowiedziane przez proroka Jeremiasza: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu (Jr 31, 33).
Był taki czas, że jezuici o mało co nie nawrócili całego świata. Udział w tych zasługach mieli również Polacy, z których jednym z jaśniejących przykładów jest o. Wojciech Męciński, pochodzący z Osmolic (dzisiejsze województwo lubelskie) i żyjący w XVII wieku jezuita – męczennik w Japonii. Znajomość faktów z jego życia zawdzięczamy jego zapiskom i opracowaniu ich przez o. Kacpra Drużbickiego SJ. Z tych wspomnień i relacji wyłania się obraz człowieka niezwykłego, otoczonego szczególną opieką Matki Bożej.
Joanna Szubstarska: Błogosławiony Wilhelm Józef Chaminade (1761-1850) powiedział: Sądzę, że im bardziej czasy są trudne, tym mocniej należy poświęcić się medytacji. Uważa Ojciec, że potrzeba duchowości jest też znakiem naszych czasów?
Z szerokiej gamy stanów uczuciowych i emocjonalnych chyba najczęściej doświadczamy tych trudnych i bolesnych. Radosne, przyjemne, pozytywne uczucia i emocje to jakby wyspy na ogromnym oceanie ciemnym i wzburzonym.