Aktualności

Zachęca nas Jezus: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą (Mt 7, 8).

W Ewangelii według św. Jana (J 8, 1-11) Pan Jezus ukazuje nam swoje Oblicze pełne miłości i miłosierdzia wobec ludzkiej słabości i zagubienia. On wiedział, co znajduje się w sercu kobiety, którą przyprowadzili do Niego faryzeusze. Pan Jezus sprawił, że również oni mieli okazję, by odkryć i uznać swój własny grzech. Gdy przybliżamy się do Boga, doświadczając Jego świętości i miłosierdzia, tym jaśniej i boleśniej dostrzegamy własne grzechy, niewierności, zaniedbania i słabości.

Na początku encykliki Dilexit nos papież postawił diagnozę, że „brakuje serca” światu i ludzkości. Jakże to istotne dla ludzkiego życia, bo kiedy mamy serce, kiedy nasze serce współistnieje z innymi sercami, to stajemy się sobą, stajemy się prawdziwym „ja” i prawdziwym „ty”. Potrzebujemy serc(a), by siebie odkrywać. To serce pomaga nam stawać się sobą.

W oparciu o Księgę Liczb (21, 4-9) i fragment z Ewangelii według św. Jana (8, 21-30) możemy rozważyć tajemnicę posłuszeństwa Jezusowego Serca.

Pierre (Piotr) Teilhard de Chardin od swoich najmłodszych lat wychowany był w atmosferze kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zafascynowany naukami ścisłymi, zwłaszcza paleontologią, starał się łączyć wiarę i naukę. Doprowadziło go to m.in. do głębszego przemyślenia i teologicznego pogłębienia kultu do Serca Jezusowego.

Naszą ufną nadzieję pokładamy w Sercu Jezusa, bo Ono jest źródłem miłości. W Chrystusie ukrzyżowanym objawiła się miłość sięgająca poza śmierć. Mówi do nas Pan: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki (J 11, 25-26).