Tylko do Boga należy atrybut świętości. Dlatego mówimy w hymnie: Tu solus sanctus, „Tylko Ty jesteś święty”. Przez świętość rozumiemy wolność od wszystkiego, co plami, zaćmiewa i poniża rozumną naturę; rozumiemy to, co jest skrajnym przeciwieństwem grzechu i winy.
Znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie (Łk 2, 16)
Powołanie i odpowiadające mu obdarowanie należą do najistotniejszych wymiarów życia. Nie zależą one od naszej zapobiegliwości.
Wielkim tym wszechświatem, który dniem i nocą oglądamy, wszechświatem, czyli królestwem całej natury, rządzą ścisłe prawa, które ustanowił Stwórca; te prawa chronią go od jakiejkolwiek istotnej straty czy zaburzenia.
Święci Apostołowie, ożywieni ogniem Ducha Świętego, przemierzyli całą ziemię. Także misjonarze apostolscy, zapaleni tym samym ogniem szli, idą i pójdą aż po krańce świata, od jednego bieguna aż do drugiego, aby głosić Boże słowo. Słusznie przeto do siebie mogą odnieść słowa świętego Pawła: Miłość Chrystusa przynagla nas.
Chrześcijaństwo jest pełne paradoksów. Taka jest jego istota. Ta paradoksalność, a więc pozorna nielogiczność chrześcijaństwa, jest szczególnym darem Pana Boga, gdyż umożliwia ona ludzkiemu rozumowi wolność.
Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: „Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów” (Łk 11, 1)
W tym miesiącu jesteśmy szczególnie zaproszeni do modlitwy różańcowej. Prosi o nią papież Franciszek, aby ofiarować ją w intencji misji. Niech wszyscy członkowie Apostolstwa Modlitwy (Papieskiej Światowej Sieci Modlitwy) odpowiedzą na tę prośbę papieża.
Pamiętajcie, dzieci moje: skarb chrześcijanina jest w niebie, nie na ziemi. Dlatego gdzie jest wasz skarb, tam też powinny podążać wasze myśli.
O najcenniejszy darze krzyża! Podziwiajmy jego wspaniałość! Nie jest on jak drzewo rajskie, w którym zmieszane było dobro i zło, ale cały jest przepiękny i miły dla oczu i smaku.
Chrześcijanin, gdy staje do modlitwy, styka się z dziedzictwem tych, którzy modlili się przed nim. Świadkowie, którzy poprzedzili nas w drodze do Królestwa (…) – naucza Katechizm Kościoła Katolickiego – uczestniczą w żywej tradycji modlitwy przez wzór swojego życia, przez pozostawione przez nich pisma oraz przez swoją modlitwę (KKK 2683).