Jakże błogosławieni, jakże szczęśliwi są słudzy owi, których Pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie! Zaiste, błogosławione czuwanie, które przygotowuje na spotkanie z Bogiem, Stwórcą wszechrzeczy dopełniającym i przewyższającym wszystko!
Oby Bóg zechciał i mnie, lichego swojego sługę, obudzić ze snu martwoty i tak zapalić ogniem Bożej miłości, aby jej płomień, pragnienie bezgranicznego miłowania wzniosło się ponad gwiazdy i aby święty Boży ogień palił się we mnie zawsze!
Kiedy święty Paweł w Liście do Koryntian (rozdział 13) wylicza przymioty miłości, umieszcza wśród nich przymiot cierpliwości. Ujmuje to i w innych pokrewnych słowach: Miłość potrafi wszystko znieść, wszystko przecierpi.
Komunia oznacza zjednoczenie, a w wypadku Komunii duchowej zjednoczenie dokonuje się poprzez pragnienie spotkania. Nie wszyscy mogą często uczestniczyć we Mszy św., a w praktyce nie mogą korzystać kilka razy w ciągu dnia z Komunii sakramentalnej, taką zaś możliwość daje właśnie Komunia duchowa.
Arcybiskup Metropolita Poznański, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski i Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy, Stanisław Gądecki napisał w liście do kardynała Manuela José Macário do Nascimento Clemente, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Portugalii, aby włączył również Kościół w Polsce w akt zawierzenia, wypowiedziany przez niego w Fatimie w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca 2020 roku.
Tytuł naszej drugiej rozmowy może nieco zaskoczyć. No bo niby jak moja modlitwa mogłaby być nie moja? A tak jednak nieraz bywa.
Najważniejszą modlitwą chrześcijanina jest Modlitwa Pańska, nazywana popularnie od pierwszych słów „Ojcze nasz”. Potwierdza to cała tradycja chrześcijańska, od najwcześniejszych Ojców Kościoła począwszy.
Obietnica Pana Jezusa: Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28, 20) – nie odnosi się wyłącznie do Eucharystii. Dał nam bowiem jeszcze wiele innych znaków, że On sam żyje i działa w Kościele. I tak: wszędzie tam, gdzie udziela się sakramentów, tam działa sam Jezus Chrystus. Jest On obecny również wtedy, gdy ludzie zbierają się na wspólną modlitwę, gdy czytają, słuchają i tłumaczą Pismo Święte, ponieważ „wówczas On sam mówi” (KL 7).
Tylko do Boga należy atrybut świętości. Dlatego mówimy w hymnie: Tu solus sanctus, „Tylko Ty jesteś święty”. Przez świętość rozumiemy wolność od wszystkiego, co plami, zaćmiewa i poniża rozumną naturę; rozumiemy to, co jest skrajnym przeciwieństwem grzechu i winy.
Wielkim tym wszechświatem, który dniem i nocą oglądamy, wszechświatem, czyli królestwem całej natury, rządzą ścisłe prawa, które ustanowił Stwórca; te prawa chronią go od jakiejkolwiek istotnej straty czy zaburzenia.
Święci Apostołowie, ożywieni ogniem Ducha Świętego, przemierzyli całą ziemię. Także misjonarze apostolscy, zapaleni tym samym ogniem szli, idą i pójdą aż po krańce świata, od jednego bieguna aż do drugiego, aby głosić Boże słowo. Słusznie przeto do siebie mogą odnieść słowa świętego Pawła: Miłość Chrystusa przynagla nas.