Eucharystia jest naszym najpiękniejszym skarbem. Jest ona sakramentem w całym tego słowa znaczeniu; już teraz wprowadza nas w życie wieczne; w niej zawiera się cała tajemnica naszego zbawienia; ona jest źródłem i szczytem działalności i życia Kościoła. (Sacrosanctum Concilium, nr 10)
Kiedy wewnątrz Kościoła słabnie duch wiary, wzmagają się pomyłki co do niego wśród tych, którzy pozostają na zewnątrz, a podstępy i rachuby ludzkiej mądrości wywołują tysiące antagonizmów. Każdy opiera się na jakiejś doktrynie lub partii, w nadziei, że jego koncepcje odniosą zwycięstwo nad racjami innego człowieka – jego brata. W takiej sytuacji spory nie tylko osłabiają Kościół, ale go zniekształcają w oczach świata.
Lecz kiedy podeszli do Jezusa (…), jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda. J 19, 33-34
Świętymi bądźcie…
Współczesny człowiek często nie potrafi odnieść do siebie słowa „świętość”. Co ono mogłoby oznaczać w moim przypadku? Czy mam czas i możliwości, by zawracać sobie głowę świętością? Dzisiejszemu człowiekowi o wiele więcej mówią takie określenia, jak: dobry człowiek, człowiek pełen poświęcenia, człowiek, na którym można zawsze polegać, człowiek życzliwy.
Krzyżu Chrystusa, bądźże pochwalony… Z ciebie moc płynie i męstwo, w tobie jest nasze zwycięstwo…
Dziękczynienie wyrażone w prefacji jest świadectwem wiary Kościoła, który uwielbia Boga za to wszystko, co dokonało się w Jego Synu w momencie ukrzyżowania i wkrótce potem – wobec Ukrzyżowanego – już po Jego śmierci, o której świadczy umiłowany uczeń Pana.
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął”.
Urszula Ledóchowska (1865-1939), założycielka Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, wpisuje się w trwający nieprzerwanie od wielu wieków ciąg czcicieli Najświętszego Serca Jezusowego. Serce Jezusa, Tyś jedynym moim celem. Tyś moim skarbem i moim wszystkim – pisała w swoich Rozmyślaniach (Pniewy 2000, t. 1 i 2).
Ważną rolę w ewangelizowaniu Chin odegrały obrazy. Misjonarze jezuiccy dobrze wiedzieli, jak istotne dla świata chińskiego było pismo obrazkowe, które de facto jest fundamentem kultury chińskiej. Przy użyciu europejskich alegorycznych obrazów mogli oddziaływać artystycznie i ewangelizatorsko na tradycje i kulturę chińską. Malowali obrazy europejską techniką chiaroscuro w linearnej perspektywie. Nauczyli się jeszcze w Europie olejnej techniki malowania, dzięki czemu zaciekawili literatów chińskich na dworze cesarskim.
Gorące pragnienie naszego Pana, by Jego Najświętsze Serce doznawało szczególnej czci,
zmierza – jak sądzę – do odnowienia w naszych duszach skutków Odkupienia.