Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salomonowi, mówiąc: „Ja wyruszam w drogę przeznaczoną ludziom na całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem! Będziesz strzegł zarządzeń Pana, Boga twego, aby iść za Jego wskazaniami, przestrzegać Jego praw, poleceń i nakazów”. 1 Krl 2, 1-3
Od zawsze podziwiałem ludzi ciężkiej pracy. Takiej w totalnym pocie czoła, brudnym ubraniu i maksymalnym ubytku sił. Zaczynają o świcie, a kończą o zmierzchu. Poświęcają swoje organizmy, by coś wytworzyć. Oddają, by zyskać. Górnicy, rolnicy, budowlańcy, rzemieślnicy, czy kowale.
Umęczone ciało Zbawiciela nie pozwala przejść obojętnie. Rzeźba z warszawskiego Muzeum Narodowego do dziś krzyczy o ofierze Boga-Człowieka.
Księga Apokalipsy mówi, że słońce, księżyc, gwiazdy związane są ze „znakiem Maryi”, czyli z Jej osobą i Jej misją; posiadają wymiary kosmiczne, tak jak Jej Syn, Jezus, otrzymał od Ojca zbawczą misję w stosunku do całego świata.
Pamiętne przyjęcie w Betanii, o którym mówi Ewangelia (J 12, 1-8), miało wyraźny związek z Ostatnią Wieczerzą. Stanowiło do niej wstęp i uczestniczyło w jej błogosławieństwie.
(…) Wszyscy wedle własnych sił starajcie się jednoczyć nawzajem, o ile bowiem jesteśmy zjednoczeni z bliźnim, o tyle też jesteśmy zjednoczeni z Bogiem.
Idź, a gdzie będziesz, rozszerzaj nabożeństwo do Serca Jezusowego – tymi słowami pożegnał swoją dotychczasową penitentkę ks. Antoni Nojszewski, wręczając jej niewielki oleodruk – wizerunek Maryi i Dzieciątka Jezus z wyraźnie przedstawionym sercem.
Czy dążyć do doskonałości to robić wszystko perfekcyjnie? Unikając głębokich psychologicznych analiz, spróbuję w Piśmie Świętym i własnych obserwacjach oraz doświadczeniu znaleźć odpowiedź na to pytanie.
Błogosławieństwa wprowadzają nas w Boskie życie. Bóg jest Darem. Ojciec cieszy się wyłącznie dawaniem. Syn cieszy się otrzymywaniem i odwzajemnianiem: Ojcze, wszystko Twoje jest moje. I wszystko moje jest Twoje.
Szczęśliwi, których serca są czyste, czyli wolne od zła. Szczęśliwi pełni bojaźni, aby nie urazić Boga najmniejszym grzechem. Ale i szczęśliwi grzesznicy, którzy doświadczając poniżenia z powodu własnego grzechu, uciemiężeni nim uciekają się do Boskiego Serca, szukając uzdrowienia, uwolnienia, oczyszczenia…