Wyrażenia „Serce Jezusa” nie znajdziemy w pismach św. Ignacego Loyoli. Jednak tym, co spaja Najświętsze Serce z duchowością ignacjańską, jest wewnętrzny związek, jaki zachodzi pomiędzy nabożeństwem do Serca Jezusa a Ćwiczeniami duchowymi, źródłem i nerwem tej duchowości.
Jestem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę. Rz 7, 18-19
Dzisiejszy świat. XXI wiek. Czas przemian, rozwoju technologicznego, kryzysów i wojen. Czas globalizacji, materializmu i cielesności. Pośród zgiełku tych wszystkich elementów, jakby róża pośród pnączy i kolców, działa Kościół – opoka moralności, dobra i prawych sumień.
Z siostrą Marie-des-Neiges ze Wspólnoty Eucharistein (St. Jeoire, Francja) rozmawia Joanna Szubstarska.
Paweł Apostoł w swoich listach pisał, że Jezus Chrystus dla nas stał się ubogi, aby nas swym ubóstwem ubogacić. Będąc Synem – równym Ojcu, uniżył się. Stał się Człowiekiem. Jego Serce jest najbardziej ubogie. Całkowicie zdany na Ojca, ogołocił samego siebie. Dlatego Ojciec Go wywyższył. Odbiciem Serca Jezusowego jest Serce Maryi, pokornej Służebnicy Pana, na której uniżenie wejrzał Bóg. To Serce ze względu na swe ubóstwo zostało napełnione wszelką łaską.
Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. Łk 6, 27-28
Dziwnie to brzmi: jezuici-pustelnicy. Mieszkańcy jaskiń i grot. Niczym starożytni anachoreci egipskiej Sketis i Pustyni Nitryjskiej, a później eremici Palestyny i Gazy. Chrześcijanie, inspirowani Ewangelią, zapragnęli żyć ascezą gdzieś w połowie III w. Szukając Boga, zaczęli wycofywać się na miejsca pustynne, by ukryć się na peryferiach ludzkich siedlisk, w chatach, dołach, pustych grobach, ruinach czy pieczarach.
Kanonizacja Klaudiusza Colombiere, jezuity, powiernika św. Małgorzaty Marii Alacoque, apostoła nabożeństwa do Serca Jezusa, w 1992 r. ożywiła zainteresowanie tym nabożeństwem.
W świetle naszej biblijnej refleksji dotyczącej prawdziwego charakteru rzeczywistości Serca Jezusa spróbujmy teraz ponownie przyjrzeć się kluczowym kwestiom, które określają naturę tradycyjnego nabożeństwa do Najświętszego Serca. Chodzi o praktyki i akty poświęcenia, zadośćuczynienia i pocieszenia.
Jezus mówi: Jestem cichy i pokorny sercem (Mt 11, 29). Pokora jest zestawiona z cichością, a dokładniej z łagodnością (por. Ef 4, 2). Pomiędzy tymi dwoma terminami zachodzi pewne pokrewieństwo.