Przyzwyczajenie i rutyna często sprawiają, iż określenie: Serce Jezusa, włócznią przebite nie dziwi nas i nie wzrusza. A przecież kryje się tutaj zdumiewająca tajemnica. Zapytajmy: dlaczego to Serce Jezusa zostało włócznią przebite, a nie serce sprawcy zła – grzesznika? Z jakiej racji konał na krzyżu niewinny Baranek Boży, a nie człowiek winowajca? Co skłoniło Boga wszechmocnego do tak niezwykłego zaangażowania się w los grzesznej ludzkości?
Gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok, a natychmiast wypłynęła krew i woda. Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli. Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana. I znowu w innym [miejscu] mówi Pismo: Będą patrzeć na Tego, którego przebili (J 19, 33-37).
1. Kontemplować przebite Serce Jezusa
Nikogo nie było z Tobą w godzinie Twego zwycięstwa. Nie było świadków narodzin świata. Nikt nie wie, jak noc sobotniego piekła stała się światłem wielkanocnego poranka.
Ojciec Święty postanowił, aby 3. Niedziela zwykła była obchodzona w całym Kościele jako Niedziela Słowa Bożego. Czytamy o tym w liście apostolskim w formie Motu Proprio Aperuit illis.
Jak bogata może być wymowa obrazu, możemy odkryć na przykładzie współczesnej ikony, namalowanej techniką mieszaną na desce przez ks. Przemysława Wysogląda SJ.
Znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie (Łk 2, 16)
Powołanie i odpowiadające mu obdarowanie należą do najistotniejszych wymiarów życia. Nie zależą one od naszej zapobiegliwości.
O najcenniejszy darze krzyża! Podziwiajmy jego wspaniałość! Nie jest on jak drzewo rajskie, w którym zmieszane było dobro i zło, ale cały jest przepiękny i miły dla oczu i smaku.
Święty Ignacy Loyola w czwartym tygodniu Ćwiczeń duchownych zachęca nas, byśmy kontemplowali tajemnicę zmartwychwstania Jezusa. Obok innych św. Ignacy umieścił rozważanie o spotkaniu Jezusa zmartwychwstałego z Maryją.
Istotą krzyża jest to, że doświadcza się w nim skrajnej słabości człowieka i jednocześnie nieobecności Boga. Jest to sama esencja cierpienia.
Miłość zawsze kojarzy się z sercem. Apostoł skojarzył ją właśnie z tym Sercem, które na Golgocie zostało przebite włócznią setnika. W Nim objawiła się do końca miłość, którą Ojciec umiłował świat. Serce Syna Bożego staje się dla Apostoła źródłem mocy wszystkich ludzkich serc. Wszystko to zostało wspaniale oddane w wielu wezwaniach litanijnych do Serca Pana Jezusa. (Jan Paweł II, Zakopane, 6 VI 1997r.)