Aktualności

Sobór Watykański Pierwszy stwierdził uroczyście to, co Kościół Chrystusowy wyznawał od samego początku swojego istnienia, a mianowicie że: „świat jest stworzony dla chwały Bożej”[1]. Jest to prawda dość łatwa do udowodnienia samym tylko rozumem. Jeżeli bowiem pytamy, jaki jest powód tego, że Bóg chce, by istniało coś poza Nim samym, musimy odpowiedzieć, że powodem tym jest dobroć Boża, czyli Jego nieskończona doskonałość. Owa dobroć Boża, czyli nieskończona Boża doskonałość, jest przyczyną celową stworzenia w stosunku do samych stworzeń, nie w stosunku do Boga.

Berē’šit bārā ‘Elōhîm ēt haššāmajim weēt hā’ārec. we hā’ārec hājtā tōhû wābōhû. wehōšek ’al penê tehôm werûah ‘Elōhîm merahepet ’al penê hammājim. Takimi to niezwykle uroczystymi słowami podanymi w świętym języku hebrajskim rozpoczyna się całe nasze Pismo święte.

Za naszym Katechizmem[1] stwierdzamy, że „spośród wszystkich przymiotów Bożych Symbol wiary wymienia tylko wszechmoc Bożą; wyznanie jej ma wielkie znaczenie dla naszego życia. Wierzymy, że wszechmoc Boża jest powszechna, ponieważ Bóg wszystko stworzył[2], wszystkim rządzi i wszystko może; jest miłująca, ponieważ Bóg jest naszym Ojcem[3]; jest tajemnicza, ponieważ tylko wiara może ją uznać, gdy się w słabości doskonali[4]”.

Pewien rabbi dłonie swoje podniósł wysoko przed oczy, jakby je chciał dokładnie widzieć, i tak powiedział do swoich uczniów:
— Jakże dziwnym narzędziem są ludzkie ręce! Mogą pieścić i przyjemność sprawiać, ale mogą także ranić, a nawet zabijać. I w te przedziwne ludzkie ręce złożył Najwyższy — błogosławione niech będzie Jego Imię — najpiękniejszy skarb: swoje Dziesięć Słów, te Dziesięć Słów, które sam ułożył i dla Mojżesza, sługi swego, na tablicach kamiennych wypisał. I odtąd te ludzkie dłonie mogą pieścić Dziesięć Słów Elohim Sebaoth, mogą im przyjemność sprawiać, ale mogą je też ranić, a nawet zabijać.

Wnet po zakończeniu Soboru Nicejskiego zmarł w Aleksandrii biskup tego miasta, Aleksander, a na jego miejsce wybrano – zdaje się, że nie bez trudności – młodego diakona, Atanazego. To bardzo ważny szczegół w dziejach sporów ariańskich, bo jeżeli Aleksander był — a na to wskazuje jego postępowanie — człowiekiem łagodnym, choć doskonale obeznanym w teologii, to Atanazy niewątpliwie przewyższył swego poprzednika w teologii, ale nigdy go nie doścignął w łagodności.

Powiedziałem poprzednim razem, że poważany w Aleksandrii kapłan imieniem Ariusz w swoich popularnych kazaniach zaczął odmawiać Bóstwa Jezusowi Chrystusowi i że swoje twierdzenia oparł na pozornie bardzo dobrych podstawach filozoficznych i teologicznych. Wyszedł on mianowicie stąd, że ponieważ istnieje tylko jeden jedyny Bóg niewypowiedziany, niezrodzony, nie mający żadnego początku i żadnego złożenia, a zatem niezmienny, nikt inny poza Nim nie może mieć takich właściwości.

Powiedziałem na poprzednim naszym spotkaniu, że prawda o Trójcy Świętej jest tajemnicą całkowicie niedostępną dla naszego rozumu i że nawet dla wiary Izraela była ona całkowicie niedostępna przed wcieleniem Syna Bożego i posłaniem Ducha Świętego[1].

Zazwyczaj w bardzo wczesnym dzieciństwie ochrzczeni zostaliśmy wszyscy w imię Ojca i Syna, i  Ducha Świętego, czyli w imię Trójcy Przenajświętszej[1], ale po raz pierwszy nie wtedy zetknęliśmy się z przedziwną tajemnicą Trójcy Przenajświętszej, już bowiem jako stworzenia wyszliśmy ze świętych rąk Boga w Trójcy Przenajświętszej Jedynego. W chwili chrztu świętego ręce Trójcy Przenajświętszej dotknęły nas po raz drugi i obdarzyły życiem nadprzyrodzonym, czyli łaską uświęcającą i darem świętości, której jest ona ożywczym źródłem.

Nasze wyznanie wiary, które wypowiadamy po każdej Mszy świętej niedzielnej, rozpoczynamy od  słów Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego: Wierzę w jednego Boga. Nazwa tego Symbolu stąd pochodzi, że zrąb jego powstał na Soborze Nicejskim w roku 325. Ponieważ jednak Sobór ten ukierunkowany był przede wszystkim na wyjaśnienie odrzucanej przez arian prawdy wiary o odwiecznym bóstwie Jezusa Chrystusa, w ustalonym wtedy wyznaniu wiary niewiele miejsca poświęcono prawdzie o pochodzeniu Ducha Świętego.

Sobór Laterański IV, który obradował w roku 1215, pozostawił nam takie zdanie: „Całą mocą wierzymy i bez zastrzeżenia wyznajemy, że jeden tylko jest prawdziwy Bóg, wieczny, nieskończony, niezmienny, niepojęty, wszechmocny i niewymowny, Ojciec i Syn, i Duch Święty: trzy Osoby, ale jedna istota, jedna substancja, czyli natura, całkowicie prosta”[1].