Aktualności

Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się ze wszystkich sił tego, czego się pragnie. (Paulo Coelho)

Trudno dzisiaj uwierzyć, że jeszcze wiek temu czasomierz, jak nazywano zegar, był oznaką luksusu i zamożności. W dobie elektronicznych zegarów i zegarków już dawno zapomniano o wieszczącej godziny „kukułce”, kurantach, szmerze wahadła obecnego w domowym zaciszu przez całą dobę.

Godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wizerunek orła białego w koronie w czerwonym polu – zapisano w ustawie zmieniającej Konstytucję 29 grudnia 1989 r.

Roberto de Nobili (1577-1656), jezuita, to pierwszy europejski znawca sanskrytu, prekursor nowej metody ewangelizacyjnej, tzw. akomodacji – dostosowującej się do form obyczajowych w krajach misyjnych, co potwierdził w Aggiornamento św. Jan XXIII.

Był jednym z pierwszych Europejczyków, zajmujących się badaniem geografii, przyrody i demografii Ameryki Łacińskiej, autorem cenionych, ze względu na nowatorskie podejście do tematu, prac naukowych. Poszukiwał przyczyn i logicznego wytłumaczenia zjawisk i rzeczy. Szczególnie zasłynął jako twórca starający się opisać naukowe przyczyny powstania tropikalnych pasatów. Jest też autorem znakomitych katechizmów.

Chrześcijaństwo jest religią, która chce – i powinna – pomagać wszystkim. Całe nasze życie, jeżeli ma być chrześcijańskie, powinno być ciągłą posługą innym. Posługą sprawowaną na takiej drodze, jaką Bóg obrał dla nas: w rodzinie, w życiu samotnym, w zakonie.

W listopadzie 1989 r. upadł mur berliński. Elektryzujące zdjęcia ludzi burzących betonowy symbol podziału świata są wymownym świadectwem upadku komunistycznej potęgi i końca zimnej wojny. Ćwierć wieku temu sowieckie „imperium zewnętrzne” – czyli kraje satelickie w środkowo-wschodniej Europie – wymknęło się spod kontroli Moskwy i rozpoczęło mozolną drogę do demokracji i kapitalizmu.

Ten chłodny i trochę zachmurzony wieczór 11 listopada 1946 roku czasem nawet mi się jeszcze śni: na pastwisku za Rzeką, pod zagajnikiem między jednym a drugim bardzo nikłym stawkiem, zapłonęło ognisko i padła komenda: Drużyna, baczność!

Żałoba – przede wszystkim stan uczuć po stracie bliskiej osoby, ale także jej zewnętrzne formy, jak określony strój, zachowanie itp. – znana była i jest niemal we wszystkich kulturach świata.

Stoi on jak kamień milowy na drodze wieków, jak słup graniczny w prądzie czasów i stanowi punkt, w którym rozpoczyna się w rzeczywistości historia tybetańskich podróży odkrywczych Sven Hedin, „Transhimamalaje”