W nauczaniu Kościoła o rodzinie znajdujemy niejednokrotnie przypomnienie, że jest ona powołana do budowania Królestwa Bożego w dziejach poprzez udział w życiu i posłannictwie Kościoła (Familiaris consortio, 49). W realizacji tego zadania rodzina nie pozostaje sama lecz jest włączona w kościelną komunię, która jest dziełem Ducha Świętego.
Oto Twoja Matka i Twoi bracia (Mt 12, 47). Słowa, które wypowiada ktoś z rzeszy słuchającej nauczania Chrystusa, przypominają Mu o rodzinie. Przyszedł na świat jak każdy człowiek – On, Syn Człowieczy – poczęła Go Matka i Ona też wydała Go na świat.
Kiedy święta Elżbieta ujrzała Najświętszą Dziewicę wchodzącą do swojego domu, została napełniona Duchem Świętym do tego stopnia, że natchniona zaczęła prorokować:
Postępuje w nas znieczulenie na tragedię rozpadu małżeństw. Kultura popularna, filmy, literatura, piosenki i kabarety, ilustrowane magazyny uczą nas nie przejmować się rozkładem tej zażyłej relacji i przekonują, aby przyjąć taki stan jako coś normalnego, zrozumiałego.
Współczesne badania dotyczące sytuacji polskich rodzin wyraźnie pokazują, że w wychowanie dzieci zaangażowane są przede wszystkim matki. Poziom zaangażowania ojców w wychowanie dzieci w polskich realiach ukazany został w książce Blaski i cienie współczesnej rodziny polskiej (J. Śledzianowski, S. Bębas; Jedność, Kielce 2013).
Rodzina Dąbrowskich to – na pierwszy rzut oka – zwykła, polska, szara rodzina, niczym nie wyróżniająca się ze społeczeństwa, taka jakby w nie wtopiona.