Aktualności
Apostolstwa Modlitwy
Cóż mamy czynić? – 16 XII 2012
3. Niedziela Adwentu
Ewangelia: Łk 3, 10-18
Liturgii adwentowej towarzyszą szczególnie Jan Chrzciciel i Maryja. Kontemplujemy dziś tłumy ludzi, którzy przychodzą, by przyjąć chrzest. Nie kierują się oni ciekawością. Czują się poruszeni przepowiadaniem Jana i jego surowym ascetycznym życiem. Przyjmowany przez nich chrzest jest znakiem głębokiej przemiany stylu życia. Świadczy o tym pytanie, które stawiają Janowi: Cóż mamy czynić? Stawiają je osoby z różnych grup społecznych, także te uważane za margines społeczny.
Prostujcie drogę Panu – 9 XII 2012
2. Niedziela Adwentu
Ewangelia: Łk 3, 1-6
Obraz Izajasza wykorzystany do opisu misji Jana Chrzciciela – przygotowania dróg na przyjście Pana – stawia przed naszymi oczyma Jerozolimę otoczoną właściwie przez pustynię. Droga biegnąca ze wschodu, dopiero co wytyczona, łatwo mogła zniknąć przysypana przez niesiony wiatrem piasek. Natomiast droga biegnąca na zachód gubiła się pośród nierówności terenu opadającego ku morzu.
Posłaniec Serca Jezusowego – grudzień 2012
Grudzień to miesiąc, w którym przeżywamy Adwent oraz święta Bożego Narodzenia. W adwentowy nastrój oczekiwania wprowadzają nas teksty Barbary Cabały „Przyjdź, Panie”, św. Karola Boromeusza „Adwent” oraz ks. Jacka Poznańskiego SJ „Wcielenie i sens życia”.
Tajemnica Wcielenia – pełnia czasu
W Adwencie przygotowujemy się do centralnego wydarzenia w historii świata. Jest nim Wcielenie Syna Bożego. Przyjście Chrystusa na ziemię otwiera nowy rozdział w dziejach ludzkości. Nazywamy go »pełnia czasu«. Znaczy to, że Bóg w Jezusie Chrystusie urzeczywistnia wszystkie obietnice, jakie dał ludowi Starego Przymierza.
Adwentowe przypomnienia – przygotować drogę Panu
Papież Benedykt XVI podczas rozważań przed Anioł Pański 7 XI 2005 roku powiedział: „Adwent jest czasem, w którym chrześcijanie powinni obudzić w swym sercu nadzieję, że z Bożą pomocą mogą odmienić świat”. Taka szansa odmiany świata i siebie staje przed nami i w tegorocznym Adwencie.
Przyjdź, Panie
Wzbudź, prosimy Cię, Panie, potęgę swą i przyjdź – takimi słowami rozpoczyna Kościół liturgiczne obchody Adwentu, który dla wierzących jest czasem przygotowania się nie tylko do najradośniejszych świąt Bożego Narodzenia, ale także początkiem nowego roku liturgicznego.
Adwent
Tak więc Kościół troszczy się o nasze zbawienie jak najlepsza z matek i w tym okresie poucza nas w hymnach, pieśniach i słowach natchnionych przez Ducha Świętego, a także przez obrzędy, jak mamy przyjmować tak wielkie łaski sercem pełnym wdzięczności i wzbogacać się ich owocami.
Sobór Nicejski wobec tajemnicy Trójcy Przenajświętszej
Powiedziałem poprzednim razem, że poważany w Aleksandrii kapłan imieniem Ariusz w swoich popularnych kazaniach zaczął odmawiać Bóstwa Jezusowi Chrystusowi i że swoje twierdzenia oparł na pozornie bardzo dobrych podstawach filozoficznych i teologicznych. Wyszedł on mianowicie stąd, że ponieważ istnieje tylko jeden jedyny Bóg niewypowiedziany, niezrodzony, nie mający żadnego początku i żadnego złożenia, a zatem niezmienny, nikt inny poza Nim nie może mieć takich właściwości.
Refleksja adwentowa
Adwent to nowy okres w liturgicznym kalendarzu Kościoła, poprzez który przygotowujemy się na przyjście Chrystusa. Obejmuje on cztery kolejne niedziele, bezpośrednio poprzedzające Boże Narodzenie. Nazwę swą zawdzięcza łacińskiemu słowu adventus – przyjście.
Nabierzcie ducha i podnieście głowy – 2 XII 2012
1. Niedziela Adwentu
Ewangelia: Łk 21, 25-28. 34-36
Według kalendarza liturgicznego rok rozpoczyna się wraz z Adwentem. W liturgii ów czas jest skoncentrowany na oczekiwaniu na przyjście Pana. Fundamentalną postawą tego okresu jest postawa nadziei i pragnienia. Jezus przyszedł na świat dwa tysiące lat temu.
Wyjaśnienie papieskich intencji AM – grudzień 2012
Ogólna na grudzień:
Aby na całym świecie migranci byli przyjmowani, zwłaszcza przez wspólnoty chrześcijańskie, z wielkodusznością i autentyczną miłością.
I połącz to, co jest podzielone
Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu. Mówili więc między sobą: „Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć”. Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili między siebie szaty, a los rzucili o moją suknię. To właśnie uczynili żołnierze. (J 19, 23-24)
Z Jerozolimy do Trewiru