W małej apsydzie północnej nawy świątyni znajduje się ołtarz dedykowany św. Andrzejowi Boboli (1591-1657), niestrudzonemu jezuickiemu apostołowi Pińszczyzny, który swą pracą zyskał przydomek duszochwata i poniósł okrutną śmierć męczeńską z rąk Kozaków w Janowie Poleskim.
Człowiek może się spotykać z Panem Bogiem w wierze nadprzyrodzonej. Sobór Watykański II w konstytucji dogmatycznej Dei Verbum stwierdza lapidarnie, że „Bóg niewidzialny w nadmiarze swojej miłości zwraca się do ludzi jak do przyjaciół i obcuje z nimi, by ich zaprosić do wspólnoty z sobą i przyjąć do niej”1.
Jak ziarno wyjęta z ziemi, wina obmyta kroplami Gidelska Wieśniaczko, módl się za nami…
O cudownym obrazie Matki Boskiej Kochawińskiej i jego drodze z lasów nad Stryjem do gliwickiej parafii opowiada w swojej książce ks. Stanisław Kiełb SJ.
Wiek średni to moment dokonywania bilansu zysków i strat, rozrachunku z dotychczasowym życiem w kontekście nowych wyzwań, jakie stawia przed człowiekiem „jesień życia”…
Potężna bryła kościoła z charakterystyczną wieżą zwieńczoną hełmem w postaci ogromnej kuli symbolizującej Ziemię to centralny punkt małego Miechowa.
Kiedy z powodu wyjazdu króla do Warszawy w r. 1588 miał i Skarga, jako kaznodzieja królewski, Kraków opuścić, napisał do braci i sióstr Bractwa Miłosierdzia wzruszający list pożegnalny, będący jakby testamentem jego miłosiernego serca. List ten przypomina listy św. Pawła do swych ukochanych wiernych, których już nigdy nie miał zobaczyć.
To, o czym odtąd będę mówił, jest przeznaczone przede wszystkim dla głęboko wierzących katolików, dla tych zatem, którzy gorliwie i chętnie pełnią nałożone na siebie przez Pana Boga i Kościół obowiązki religijne. Nie oznacza to jednak, że będą to prawdy w jakiś sposób zastrzeżone, mogą ich bowiem słuchać ludzie słabo wierzący, a także całkiem niewierzący, w takich ludziach jednak tylko łaska wiary może sprawić, że przyjmą oni te wszystkie prawdy, łaska, którą – jak już pisałem poprzednim razem – Pan Bóg co prawda wszystkim ludziom daje, nikogo jednak nie zmusza do jej przyjęcia, toteż nie wszyscy chcą ją przyjąć i nie wszyscy ją przyjmują.
Warto się modlić w każdym czasie…
Tak wielu ludzi, nawet ochrzczonych, narzeka na swoją starość, a ona musi być ważna i potrzebna, skoro kochający Ojciec w niebie na nią pozwolił. Wielu bowiem dopiero w podeszłym wieku odkrywa prawdziwy sens życia, „przechylając” je w kierunku Pana Boga.
Bernadeta Soubirous urodziła się w 1844 r. w Lourdes, u bram Pirenejów. Jej ojciec prowadził młyn, matka trudziła się pracą najemną. Dziewczynka była najstarsza spośród sześciorga rodzeństwa. Aby wesprzeć rodzinę, jej ciotka mieszkająca w Bartres wzięła ją do siebie, by pomagała przy wypasie owiec. Cisza górskiej okolicy była dla niej zaproszeniem do modlitwy różańcowej. Pomimo bardzo skromnych warunków życia nigdy nie narzekała na swój los. Narastające pragnienie przyjęcia Pana Jezusa w Komunii św. skłoniło Bernadetę do powrotu do Lourdes, by przez katechezę przygotować się do tego. Ale najpierw musiała się nauczyć czytać i pisać, dlatego uczęszczała do parafialnej szkoły.