Siedział na ławce pod ścianą domu, obserwując, jak kury monotonnie kręcą się po podwórku i rozgrzebują ziemię. Świecące mocno wiosenne słońce dawało poczucie przyjemnego ciepła. Powinien się uczyć, ale wprost od czytanki z polskiego myśli jego powędrowały do niedzielnej audycji radiowej.
Nie tylko Lipnica Murowana organizowała swój konkurs na wielkanocną palmę. Od niedawna miała go także miejscowość, w której żyła Małgosia. Wydawało się, iż do Świąt Zmartwychwstania Pańskiego zostało jeszcze sporo czasu, gdy w trakcie niedzielnej Mszy ksiądz proboszcz, przypominając o zbliżających się uroczystościach, zachęcił wiernych do udziału w tym osobliwym współzawodnictwie.
Ze wszystkich smakołyków, jakie potrafiła przygotować babcia, dziewczynki najbardziej lubiły faworki. Specjał ów nieczęsto gościł na ich stole, jeśli się już pojawiał, musiała zaistnieć ku temu szczególna okazja. Tego wieczoru był nią przypadający następnego dnia tłusty czwartek. Dochodziła siedemnasta.
Eryk siedział przy biurku, rysując choinkę. Paulina spojrzała ze zdziwieniem na to, co kreślił. – Więcej czerwonego, widzisz, tam, po prawej stronie jest taka czerwona bombka. Młodszy brat odrzekł coś w odpowiedzi, po czym wrócił do swego zajęcia. W mieście dawno już rozebrano świąteczne drzewka, jednak u nich na wsi starym zwyczajem rozbierało się je w święto Matki Boskiej Gromnicznej.
Tego roku 1 listopada wypadł w piątek. Święto Niepodległości przypadło z kolei w poniedziałek – zanosiło się zatem na dwa dodatkowe dni wolne od szkoły i pracy. Owszem, była to przyjemna wiadomość, Rafał nie mógł zrozumieć tylko jednego: skoro wujek tak cieszył się z tych dodatkowych dni, dlaczego wciąż opowiadał o swojej firmie?
Do 24 listopada zostało jeszcze trochę czasu. Jeśli zacząć od razu, zdążymy jeszcze w Roku Wiary uczynić coś dobrego dla siebie. Ciągle mamy szansę być bliżej Boga.
Nastały ciepłe majowe dni. Po południu trochę padało, lecz zza chmur znów szybko wyjrzało słońce. Ziemia lekko parowała. Mokrą od deszczu wiejską drogą kroczyło dwoje dzieci. Dziewczynka trzymała w ręku dużą parasolkę.
Panie Jezu, wciąż są ludzie, którzy zapominają o bliźnich, dlatego niektórzy zostali opuszczeni.
Są tacy, co nie mają własnych domów i rodzin, są sami i żyje się im bardzo ciężko.
Panie Jezu! Ona nauczyła mnie wiązać buty, zakładać szalik i wracać prosto ze szkoły do domu.
Co roku pokazuje mi w tylu kościołach piękną szopkę, a zawsze wieczorem przypomina o modlitwie.
Panie Jezu, mój dziadek ma już siwe włosy i okulary z grubymi szkłami, nie widzi dobrze małych liter w gazecie.
Mój dziadek jest taki dobry, tak go lubię, dzisiaj modlę się za niego.